าเจ้ากลับมาจากวัง จะนอนทั้งที่ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าได้อย่างไร”
ได้ยินคำถามนั้นหลี่แยว่หานก็โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม มองเห็นเพียงดวงตาคู่สวย นางมองสามีอย่างระมัดระวังโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา
“ข้าทำให้เจ้ากลัวจริงหรือ” เมิ่งฉีฮ่วนถามต่ออย่างช่วยไม่ได้ “ในเมื่อเจ้าเป็นคนจุดไฟ แล้วเหตุใดข้าจะร่วมเติมฟืนไม่ได้เล่า”
ท่าทีของหลี่เยว่หานยังระแวดระวัง
เมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องลุกขึ้นจากที่นอน สวมรองเท้าแล้วเดินออกไปพลางเอ่ยกับนาง “หากเจ้าไม่ไว้ใจ ข้าก็จะไม่นอนที่นี่ ไปนอนในห้องหนังสือแทน เพื่อให้เจ้าได้พักผ่อนอย่างสบายใจ”
ท่าทีจริงจังของเมิ่งฉีฮ่วนทำให้หลี่เยว่หานรีบเปิดผ้าห่มออกมา
ในขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนกำลังดีใจเพราะคิดว่าภรรยาจะยอมใจอ่อนแล้ว นางกลับเอ่ยออกมาอย่างไม่ใยดี “ออกไปแล้วบอกสาวใช้ให้เข้ามาช่วยข้าอาบน้ำที ข้าอยากอาบน้ำก่อนนอนเสียหน่อย”
เมิ่งฉีฮ่วนแทบหน้าคะมำ เขาหันกลับมาอย่างขุ่นเคืองปนขบขัน หลี่เยว่หานผมยุ่งเหยิงสวมเสื้อผ้าทางการสำหรับเข้าวังนั่งอยู่บนเตียงกอดผ้าห่มไว้ในอ้อมแขน ดวงตาคู่งามกำลังจ้องมาที่เขา ชายหนุ่มพยักหน้ารับด้วยความเสียดาย
เมื่อเห็นเขาพยักหน้า นางก็ยิ้มหวานทันทีพร้อมกับพรูลมหายใจออก ทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง แล้วพูดอย่างผ่อนคลาย “นอนคนเดียวบนเตียงใหญ่ ๆ เช่นนี้สบายมาก จะกลิ้งไปมาก็แสนสะดวก”
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกว่านางคงจะยั่วโมโหเขาสำเร็จหากไม่รีบออกไปตอนนี้ ชายหนุ่มจึงเดินออกจากห้อง
