บทที่ 291 มีบุญคุณต่อราชวงศ์
“แต่หากทุกคนต้องการจะทราบความจริง ข้าก็สามารถพูดสิ่งที่ฮูหยินเฉินพูดกับข้าให้ฟังได้” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางยิ้มจาง ๆ และในตอนนี้เขาก็ไม่ได้เพียงแค่มองไปทางหลี่เยว่หานเท่านั้น แต่ยังมองไปรอบ ๆ โดยที่มีฝ่าบาทและฮองเฮาอยู่บนที่ประทับและรับฟังอย่างเงียบ ๆ
“อะแฮ่ม” ฝ่าบาทกระแอมในลำคอก่อนจะตรัสขึ้น “ในเมื่อเป็นเรื่องที่ยากจะพูดออกมาก็ไม่ต้องพูดจะดีกว่า”
“จะปล่อยไว้เช่นนั้นได้หรือเพคะฝ่าบาท จะเป็นอย่างไรหากนี่เป็นการกล่าวหาฮูหยินเฉินอย่างผิด ๆ ของฮั่นหรงฟูเหริน หม่อมฉันคิดว่าไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะทรงทำให้เรื่องนี้เป็นที่กระจ่างแก่ทุกคน ไม่ควรปล่อยไว้ให้คุมเครือ เพื่อความยุติธรรมนะเพคะ” ฮองเฮาตรัสอย่างแน่วแน่ คำกล่าวเช่นนั้นฟังดูเหมือนจะอยู่ฝ่ายจี้ซินเยว่
“โปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ” จี้ซินเยว่ต้องรีบกราบทูลอย่างเสียไม่ได้ “หม่อมฉันเพียงคิดว่าไม่ได้พบกับใต้เท้าเมิ่งมาหลายปีแล้ว จึงได้เข้าไปทักทายเพียงไม่กี่คำเท่านั้น จากนั้นฮั่งหรงฟูเหรินก็รีบตรงเข้ามาทำร้ายหม่อมฉันด้วยการตบ และยังลากตัวหม่อมฉันเข้ามากล่าวหาต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ทั้งที่หม่อมฉันไม่ได้ทำสิ่งใดเสื่อมเสียเลยแม่แต่น้อย”
หลี่เยว่หานกลอกตาอย่างอดไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น
“หมายความว่าเจ้าจะไม่ยอมรับว่าเจ้าพูดกับสามีข้าว่าตนเองยังบริสุทธิ์รักษาพรหมจรรย์ไว้รอ และยังมีสามีข้าอยู่ในใจเจ้าเสมออย่
