ูหยินหลวงขั้นที่ 1 เช่นเดียวกับเจ้าสิ นางเพียงอายุน้อยกว่า แต่กลับมีความคิดว่าจะไม่โอ้อวดตนเองในที่สาธารณะ แล้วเจ้าไม่เพียงแต่จะไม่ทราบว่าสิ่งที่ตนเองทำไม่เหมาะสม ยังเชื้อเชิญให้ฮั่นหรงขึ้นมาแสดงบนเวทีเดียวกันกับตนด้วย ข้าอดคิดไม่ได้ว่าเจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร”
หลี่เยว่หานไม่เคยคิดมาก่อนว่าฮองเฮาจะกล่าวถ้อยคำได้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ น้ำเสียงสุภาพโอนอ่อนขณะพูดถ้อยคำที่รุนแรง เกรงว่าจะมีเพียงฮองเฮาท่านั้นที่จะเผยกริยาเช่นนี้ออกมาได้
เห็นจี้ซินเยว่พยายามกลั้นน้ำตาอย่างถึงที่สุด หลี่เยว่หานอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจ หากให้กล่าวว่านางน่าสงสารก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นความจริง อีกฝ่ายต้องกลายเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย แต่หากให้กล่าวก็คงต้องบอกว่านางไม่ได้น่าสงสารขนาดนั้น เพราะท้ายที่สุดแล้วนางยังมีความทะเยอทะยานที่จะกระทำสิ่งต่าง ๆ
“เฉินฟูเหริน เจ้าไม่พอใจที่ข้าบอกกล่าวให้เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่?” น้ำเสียงของฮองเฮากลายเป็นเข้มงวดขึ้นมา “หรือเจ้ามิให้ความสำคัญกับยศพระราชทานและต้องการจะเริ่มชีวิตใหม่?”
ทันทีที่ฮองเฮากล่าวออกเช่นนั้น จี้ซินเยว่ฟื้นคืนสติกลับมา นางรีบก้มศีรษะลงและกล่าวยอมรับความผิดของตัวเองอย่างเร่งรีบ “เป็นตัวหม่อมฉันที่โง่เขลาและกระทำสิ่งไม่เหมาะสม ขอฮองเฮาอย่าได้ขุ่นเคืองหรือตำหนิหม่อมฉันเลยนะเพคะ หม่อมฉันซาบซึ้งในความเมตตาของฝ่าบาทและไม่กล้าคิดฝันถึงเรื่องการแต่งงานใหม่อย่าง
