น้อยแล้ว” ฮองเฮาถอนหายใจ “ข้าเล่าเรื่องของมารดาเจ้าไปตั้งมากมาย เช่นนี้เจ้าจะปฏิบัติต่อข้าเฉกเช่นอาวุโสของเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?”
หลี่เยว่หานไม่ทราบถึงความหมายของคำพูดนั้น และเมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวออก นางรีบโค้งคำนับด้วยความเคารพ “สิ่งที่ฮองเฮามอบให้นั้นเป็นพรอันประเสริฐยิ่งแล้ว แต่ตัวหม่อมฉันเป็นเพียงข้าราชบริพารและมิกล้าที่จะถือตัวเทียบเทียมกับราชวงศ์เพคะ”
“อย่างนั้นหรือ” ฮองเฮาโบกมือก่อนจะส่งเสียงขุ่นเคืองใจเล็กน้อย “เจ้ามีนิสัยเช่นมารดาเจ้าไม่มีผิด เอาล่ะ ข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้ว!”
“ขอบพระทัยฮองเฮาที่เข้าใจเพคะ” หลี่เยว่หานลอบอึดอัดใจไม่น้อย
นางไม่มั่นใจว่ามียาประหลาดแบบใดอยู่ในความคิดของฮองเฮาผู้นี้! เพราะสุดท้ายแล้วถ้าหากนางปีนเกลียวทำตัวสนิทสนมจริง ๆ สิ่งที่รอนางอยู่คือมีดประหาร!
เพราะเหตุนี้นางจึงต้องระมัดระวังให้มาก และไม่ทำอะไรให้ผิดพลาดโดยเด็ดขาด
หลังจากฮองเฮามาถึงวิหารจิ่งอู่ เหล่านางในและนางสนมในราชวงศ์หลายคนก็นั่งรออยู่แล้ว ทั้งหมดกำลังรวมกลุ่มกันพูดคุยบางอย่าง
เวลานี้หลี่เยว่หานมีสัมผัสการได้ยินที่เฉียบแหลมมาก และสามารถได้ยินสิ่งที่พวกนางกำลังกล่าวชัดเจน แม้จะอยู่ในระยะไกลก็ตาม หากตั้งใจฟังให้ดีจะพบว่าคนส่วนใหญ่กำลังพูดคุยกันเกี่ยวกับนางอยู่ โดยกล่าวถึงในนามฮั่นหรง
“หึ ฮั่นหรงฟูเหรินงั้นเหรอ? ข้าเคยพบนางแล้วหนึ่งครา ก็เพียงสตรีในชนบท นิสัยหยาบคาย ไร้ซึ่งมารยาท” เสียงของจี
