บทที่ 284 ฝ่าบาททรงมีปัญญายิ่ง
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกตกใจกับหลี่เยว่หานจนขนลุกชูชัน หลังจากครุ่นคิดสักพักก็พอจะทราบได้ว่าแม่นางผู้นี้คิดไปถึงไหน เขาจึงเอ่ยขึ้นทันที “เจ้าอย่าได้คิดพล่อย ๆ ข้ามิได้มีเชื้อสายข้องเกี่ยวกับราชวงศ์ อีกทั้งยังมิใช่ข้ารับใช้ของฝ่าบาทที่พักอยู่ในต่างแดนด้วย”
ฮ่องเต้เฒ่าได้ยินคำนี้ แววตาก็เบิกกว้างโพลงทันที ก่อนจะรีบหันมอง “แม่นางหลี่ สามีของเจ้ามิได้มีสายเลือดข้องเกี่ยวกับทางราชวงศ์จริง ๆ อีกทั้งเป็นผู้ที่ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ก็เป็นเด็กที่มีความจงรักภักดี ข้าจะไม่ปล่อยให้ต้องอยู่ต่างแดนอย่างแน่นอน!”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หลี่เยว่หายก็เอียงคอด้วยท่าทีสงสัยด้วยความไม่อยากเชื่อนิดหน่อย “เช่นนั้นเหตุใดพวกท่านจึงเข้าขากันดีเยี่ยงนี้?”
“เรื่องมันยาวถ้าให้พูด” ฮ่องเต้เฒ่าโบกมือ “กล่าวกันตามตรง หากสามีของเจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าก็คงจะดี
“ฝ่าบาทอย่าทรงพูดเช่นนั้นเลย กระหม่อมรู้สึกละอาย” เมิ่งฉีฮ่วนแสดงทัศนคติของตนทันที “ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนเป็นหน้าที่ของขุนนาง ข้าจึงคิดเห็นแก่ตัวต่อแผ่นดินมิได้”
“ก็ได้ ๆ ข้ารู้ ๆ” ฮ่องเต้เฒ่าเห็นท่าทางของเมิ่งฉีฮ่วนแบบนี้ จึงปล่อยวางท่าทางของฮ่องเต้ลง เขาไม่ได้แทนว่า ‘เรา’ ด้วยซ้ำ แต่เอ่ยคำว่า ‘ข้า’ แทน “พูดให้ภรรยาของเจ้าฟังหรือยัง หากทำให้ภรรยาของเจ้าเข้าใจผิด แล้วนำไปบอกกล่าวต่อกับฮองเฮา ข้าคงไม่มีผลไม้ดี ๆ ทาน!”
เมื่อได้ยินดังนี้ สุดท
