บัติของแคว้นไม่ควรฝากเอาไว้ในมือของหญิงสาวได้
ดังนั้นฮ่องเต้จึงสับสนมากยิ่งขึ้น พลางไม่พูดอะไรอยู่เนิ่นนาน
เมิ่งฉีฮ่วนที่อยู่ข้าง ๆ มองความสับสนของฮ่องเต้ออก เขาจึงเปิดปากเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ลัญจกรหยกยอมรับเยว่หานให้เป็นเจ้าของมัน กระหม่อมว่า นี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการทวงลัญจกรหยกกลับคืนพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้รู้สึกตกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ “สิ่งนี้จำเจ้าของมันได้อย่างนั้นหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ เดิมทีไม่ได้คิดจะบอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรก แต่หลี่เยว่หานใจร้อนเกินไป หลังจากได้รับการยืนยันว่าเขาจะโดนส่งไปเป็นทหารแนวหน้า ก็แทบรอไม่ไหวที่จะนำตัวเองออกห่างจากสิ่งมีอำนาจของแคว้น โดยไม่ทราบเลยว่า สิ่งที่นางทำอยู่จะทำให้ถลำลึกลงไปมากกว่าเดิม “ลัญจกรหยก เมื่อปีก่อนยอมรับว่าเยว่หานเป็นเจ้าของมัน แต่เยว่หานเองก็ยังไม่ทราบ”
