หมู่ราชวงศ์ แต่หลี่เยว่หานก็รู้ว่าระหว่างเมิ่งฉีฮ่วนและฮ่องเต้ต้องมีความลับบางอย่างที่ไม่อาจพูดออกมาได้
รัตติกาลผันผ่าน หลี่เยว่หานนอนหลับอย่างปลอดภัยในจวนแม่ทัพ เมื่อมีเมิ่งฉีฮ่วนอยู่เคียงข้าง นางไม่ฝันเสียด้วยซ้ำ นอนหลับไปจนกระทั่งช่วงหลังเที่ยงคืน เสียงความโกลาหลวุ่นวายพลันปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง
หลี่เยว่หานตื่นขึ้นมาโดยที่ยังไม่ได้ลืมตา ทว่าจมูกของนางได้กลิ่นคาวเลือด
“กำจัดศพเหล่านี้ซะ อย่าให้ฮูหยินสังเกตเห็น” น้ำเสียงเมิ่งฉีฮ่วนที่เอ่ยออกมานั้น แตกต่างจากความอ่อนโยนเป็นปกติที่ใช้สนทนากับนาง แต่กลับให้ความรู้สึกเยือกเย็นเข้าไปถึงกระดูก
“ท่านแม่ทัพ ทางตอนใต้กำลังจะควบคุมไม่ได้แล้วขอรับ องค์ชายสามกำลังบังคับให้ท่านแสดงจุดยืน!” เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยดังเข้ามาในหูของหลี่เยว่หาน
“ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจแล้วในเรื่องนี้” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว “เรื่องที่ข้าขอให้เจ้าช่วยตรวจสอบเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ค้นพบแล้วขอรับ” เสียงชายผู้นั้นกล่าว “ก่อนที่จินเสวี่ยเอ๋อร์จะสิ้นลม นางได้ส่งข่าวเรื่องฮูหยินและพระราชนัดดามายังเมืองหลวง องค์ชายสามเองรู้มาตลอดว่าลัญจกรหยกในมือของเขานั้นเป็นของปลอม มาวันนี้ ฮูหยินได้ปรากฏตัวแล้ว องค์ชายสามย่อมต้องไม่ยอมรามือในเรื่องนี้”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หลี่เยว่หานพลันรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจไม่น้อย ก่อนจะเบิกตาขึ้นในทันใด
หากองค์ชายสามรู้ว่าลัญจกรหยกในมือเป็น
