ของปลอม เช่นนั้นก็เท่ากับว่านางติดกับแล้ว!
เกือบจะทันทีที่หลี่เยว่หานลืมตา คนที่คุยกับเมิ่งฉีฮ่วนก็หายไป หากไม่ใช่เพราะกลิ่นเลือดที่คั่งค้างอยู่ในอากาศ หลี่เยว่หานคงคิดว่าตัวเองเพิ่งฝันไป
“ทำให้เจ้าตื่นแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งลงข้างเตียงแล้วดึงผ้าคลุมห่มไปถึงคอของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานลุกขึ้นจากเตียงพร้อมจับมือของเมิ่งฉีฮ่วนเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า “เกิดอะไรขึ้นที่ทางใต้? แล้วก็องค์ชายสามต้องการให้ท่านแสดงจุดยืนอะไร?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เมิ่งฉีฮ่วนพลันชะงัก และเอ่ยปลอบ “ก็แค่เรื่องว่าข้ายืนอยู่กับฝ่ายไหนในศึกชิงบัลลังก์ ทางตอนใต้นั้นมีสงครามเกิดขึ้นมาโดยตลอด ทั้งยังมีการกบฏของประชาชนอยู่เสมอ ทางราชสำนักได้ส่งทหารไปปราบปรามเรียบร้อยแล้ว ย่อมไม่เกิดปัญหาใหญ่หลวงใดขึ้น”
แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะกล่าวปลอบใจหลี่เยว่หาน ทว่าหญิงสาวก็ยังรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่ง่ายอย่างที่อีกฝ่ายพูด แต่ในเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเองไม่พูดอะไร นางเองก็ไม่รู้ว่าควรจะถามอย่างไร จึงทำได้เพียงมองเขาอย่างเด็ดเดี่ยวพร้อมเอ่ยว่า “ท่านกำลังปิดบังบางอย่างกับข้า”
“ไม่มี” เมิ่งฉีฮ่วนปฏิเสธโดยไม่ได้คิดเสียด้วยซ้ำ “เจ้าและข้าเป็นสามีภรรยากัน ข้ามีอะไรให้ต้องปิดบัง และหากข้าปิดบังจากเจ้าในตอนนี้ เมื่อเจ้ารู้เรื่องเข้าในภายหลัง มิใช่ว่าจะทำให้เจ้ายิ่งโกรธหรือ สำหรับข้าแล้วนี่ไม่มีประโยชน์เลยแม้เพียงครึ่งส่วน”
แม้จะได้ยินดังนั้น ในใจของหลี่เยว
