น์ให้เห็นแล้วว่าเขาไม่มีความคิดอื่นใดในใจจริง ๆ
“เอาล่ะ หลังจากรีบเร่งเดินทางมาสองสามวัน ทั้งหลิงซีและข้าต่างก็เหนื่อยล้ากันมาก ท่านกลับไปเถอะ เราจะได้พักผ่อนกัน” หลี่เยว่หานออกคำสั่งไล่โดยไม่รีรอ
เมิ่งฉีฮ่วนชะงัก “ข้าอยู่ด้วยไม่ได้หรือ?”
“ก็ใช่นะสิ ท่านคิดบ้างหรือไม่ว่าข้าจะต้องทำอย่างไร?” ทันใดนั้น หลี่เยว่หานก็จ้องเมิ่งฉีฮ่วนเขม็ง “ตั๋วอีเอ่อร์ไม่มีสามี”
“เรื่องนั้น…” เมิ่งฉีฮ่วนพลันรู้สึกเขินอายขึ้นมา “เจ้าสัญญากับข้าก่อนว่าจะไม่โกรธ”
“ข้าไม่รู้เลยว่าท่านมีเรื่องปิดบังข้ามากมายในตอนที่ข้าไม่ได้อยู่เมืองหลวงด้วย กี่ครั้งแล้วที่ท่านบอกข้าว่าอย่าโกรธ?” เสียงของหลี่เยว่หานเย็นชาขึ้น
“เป็นครั้งสุดท้าย!” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างจริงจัง “เป็นเพราะตัวตนของตั๋วอีเอ่อร์นี้นั้นเวินเทียนเหล่ยเป็นคนจัดให้เจ้า เจ้าควรจะได้เห็นตั๋วอีเอ่อร์ตัวจริง เช่นนั้นแล้วเจ้าจะรู้ว่ามีคนผู้นี้อยู่จริง เพียงแต่ว่าตั๋วอีเอ่อร์เมื่อครั้งอยู่ในต่างแดนนั้นเป็นสาวสังคม ดังนั้น…”
“แล้วลูกในท้องข้าต้องเป็นลูกนอกสมรสงั้นสิ?” ตอนนี้หลี่เยว่หานโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว “ข้าจะบอกท่านให้นะเมิ่งฉีฮ่วน! เด็กในท้องของข้าคือเมล็ดพันธุ์ของท่าน! หากท่านกล้าปล่อยให้เขาเกิดมาเป็นลูกนอกสมรสแล้วละก็ ข้ารับรองกับท่านไว้ตรงนี้เลยว่าจะพาเขา มู่ชวน และหลิงซีหนีไปที่ที่ท่านไม่มีวันหาพบ!”
เมิ่งฉีฮ่วนปวดหัวแทบระเบิด ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะแอบ
