ตำหนิเวินเทียนเหล่ยอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าให้หลี่เยว่หานใช้ตัวตนของตั๋วอีเอ่อร์ได้อย่างไร ในขณะเดียวกันก็เอ่ยเกลี้ยกล่อมหลี่เยว่หาน “เจ้าวางใจ เจ้าวางใจได้เลยว่าข้าจะไม่ทำเช่นนั้น และข้าขอรับรองว่าจะพาเจ้าเข้าไปอยู่ในจวนด้วยกันในอีกไม่ช้า”
“…” หลี่เยว่หานเองไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงมองเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้น
“และใช้ตัวตนของหลี่เยว่หานด้วย!” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวเสริม
หลี่เยว่หานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
นางต้องใช้ชีวิตด้วยชื่อและตัวตนที่ไม่ได้เป็นของตัวเองมาโดยตลอด ซึ่งทำให้นางต่อต้านอย่างยิ่ง หากนางไม่มีลูกคนนี้อยู่ในท้อง อันที่จริง หลี่เยว่หานก็ไม่รังเกียจที่จะใช้ตัวตนของหานเยว่เพื่ออาศัยอยู่ในหมู่บ้านจางหนิงตลอดไป
แต่ในเมื่อนางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ทั้งยังได้อาศัยอยู่ที่เดียวกับเมิ่งฉีฮ่วน การที่นางต้องสร้างตัวตนปลอมขึ้นมา จึงทำให้รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานเหนื่อยล้ามากจริง ๆ เมิ่งฉีฮ่วนจึงเอ่ยกำชับให้นางพักผ่อน ไม่ได้ดึงรั้งให้นางพูดคุยอะไรด้วยอีก หลังจากหลี่เยว่หานผล็อยหลับไปพร้อมหลิงซีในอ้อมกอด ชายหนุ่มจึงเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่เขาออกมาจากห้อง เมิ่งฉีฮ่วนก็ละทิ้งความสุภาพอ่อนโยนที่มียามอยู่ต่อหน้าหลี่เยว่หาน ใบหน้าของเขาดูเหมือนมีชั้นน้ำแข็งก่อตัวอยู่ เพียงเขายกมือขึ้นเบา ๆ ในทันใดนั้นมีคนก็ปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ เมิ่งฉีฮ่วนท่ามกลางความว่างเปล่า
“ดูแลอารัก
