นั้นก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นระหว่างเรานี่ เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าหลุดมือไปได้หรือ?”
“อย่ามาไม้นี้” สีหน้าของหลี่เยว่หานไม่แปรเปลี่ยน พลางยกมือปิดหูของหลิงซีตัวน้อยที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง แล้วเอ่ยต่อ “ข้ารู้ดีว่าบุรุษในยุคนี้มีทัศนคติต่อสตรีอย่างไร ภรรยาสามอนุสี่ก็ไม่ได้คิดว่ามากเกินไป ไหนจะสหายสนิทที่เป็นสตรีอีกถ้วนทั่ว สำหรับหลี่เยว่หานคนเดิม สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นอาจเป็นเรื่องราวใหญ่โตราวกับฟ้าจะถล่ม แต่สำหรับท่าน กลับกลายเป็นความสัมพันธ์แบบเพียงชั่วข้ามคืน เป็นแค่ชายหญิงเริงรมย์กันเสียหนึ่งครั้งก็เท่านั้น”
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกหน้ามืดมึนงงไปกับคำพูดของหลี่เยว่หานที่เอ่ยออกมาคำแล้วคำเล่า พร้อมกับความรู้สึกหดหู่ใจที่ก่อตัวขึ้นมาเล็ก ๆ “เจ้าคิดว่าข้ามีแรงจูงใจซ่อนเร้นในการพยายามรักษาเจ้าไว้ในทุกวิถีทางอย่างนั้นรึ?”
“ข้าย่อมต้องสงสัยเช่นนั้นอยู่แล้ว” บ่งบอกว่านี่คือชาวราศีมังกรอย่างชัดเจน หลี่เยว่หานเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นกับข้านั้นทำให้ท่านตื่นตกใจเกินไป แม้ว่าท่านจะเห็นความทรงจำของข้าผ่านลัญจกรหยกในวันนั้นก็ตาม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าท่านจะยอมรับมันได้ นับประสาอะไรกับการรับข้ามาอยู่เคียงกายท่าน หากท่านต้องการตบตาคนอื่น หวังเหอฮวาเหมาะสมกว่าข้านัก”
เมื่อได้ยินวาจาของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีหวนก็รู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “อะไรทำให้เจ้าคิด
