งอึดอัดมากเท่านั้น
แล้วจะไม่เรียกว่ายิ่งใช้ชีวิตก็ยิ่งแย่ลงได้อย่างไร…
“ข้ามีแผน แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่” จู่ ๆ เวินเทียนเหล่ยก็มองไปยังหลี่เยว่หาน พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“เจ้าลองพูดมา” หลี่เยว่หานเองก็ค่อนข้างจะจนปัญญา
“เจ้ายังจำเรื่องที่เจ้าปลอมตัวเมื่อคราวอยู่ในเมืองหลิวชิงได้หรือไม่?” เวินเทียนเหล่ยกล่าว “การปลอมตัวของเจ้านั้นดูเนียนตาและงดงามยิ่ง ไม่สู้ครานี้เจ้าปลอมตัวเป็นแม่ค้าวาณิชจากต่างแดน ข้าจะจัดเตรียมขบวนพ่อค้าให้เจ้าขบวนหนึ่ง เจ้าก็นำขบวนนั้นเข้าสู่เมืองหลวงด้วยตัวเอง แล้วหาที่ลงหลักปักฐานเสีย และบอกว่าตนเป็นสตรีจากต่างแดน ตั้งใจมาสร้างกิจการในเมืองหลวง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วแน่นพลางครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างละเอียด จริงอยู่ว่ามันเป็นไปได้จริง ๆ
เพียงแต่…
“ตอนนี้ข้าตั้งท้องอยู่ ของที่ใช้ในการปลอมตัวพวกนั้นย่อมใช้ไม่ได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นจะส่งผลต่อทารกในครรภ์” หลี่เยว่หานพลันรู้สึกหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาอีกครั้ง
“นี่ การจะหาเครื่องสำอางที่ไม่เป็นอันตรายต่อสตรีมีครรภ์เพื่อใช้ในการปลอมตัวนั้นไม่ได้ยากเย็นอะไร พอดีข้าเองมีอยู่หนึ่งชุด เจ้าเอาไปใช้เสีย” เวินเทียนเหล่ยโบกฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างไม่แยแส
เหยียนจื่อเซียงซึ่งยืนฟังอยู่หน้าประตู อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป “พี่สาวเยว่ท่านจะไม่อยู่ที่อำเภอหวาซีเสียด้วยซ้ำงั้นหรือ?” ความตั้งใจเดิมของนางคือพาห
