่อเซียงให้คนส่งไปยังร้านผ้าตระกูลเหยียนและหอสุรามัจฉาก็ถูกจัดการเรียบร้อย รถม้าสามคันจอดอยู่หน้าประตูอย่างสะดุดตา “รถม้ามาแล้ว จอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ พวกเราไปตอนนี้เลยหรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ยืนขึ้น ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ไปน่ะต้องไปแน่ เพียงแต่ผลหมากรากไม้ที่ข้าปลูกขึ้นมาได้อย่างยากลำบากนั้นน่าเสียดายนัก”
“ไม่ต้องกลัว” เสียงของบุรุษพลันดังขึ้น หลี่เยว่หานเห็นเวินเทียนเหล่ยที่สะบัดพัดแล้วเดินเข้ามา “ข้าจะคอยดูแลผลไม้ในสวนของเจ้าให้เอง ที่ที่เจ้าจะไปข้าก็จัดการเตรียมไว้ให้แล้ว สำหรับหญิงชรานางนี้ บังเอิญว่าช่วงนี้กัวอี้อยู่ในอำเภอหวาซีพอดี ส่งนางไปให้กัวอี้เสีย เขาจะจัดการให้แน่ใจว่าปากของหญิงชรานางนี้จะไม่อาจพูดอะไรที่เกี่ยวข้องกับเจ้าได้อีก”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็เงียบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนนางเฉานั้นกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว
สวรรค์ หากนางรู้ก่อนว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ นางคงไม่มาที่บ้านหญิงม่ายผู้นี้ในวันนี้เป็นอันขาด…
