างอยู่ที่นี่ต่อไปได้!
หลี่เยว่หานครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ มือขยี้ผมจนพันกันยุ่งเหยิงก็ยังคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรดี
“ไม่อย่างนั้น…” เหยียนจื่อเซียงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “พี่สาวเยว่ ท่านก็… พาเด็ก ๆ ไปพักที่บ้านของข้าดีไหม?” แม้ว่าในคราแรกที่ได้พบกัน หลี่เยว่หานจะบอกนางว่านางไปเมืองหลวงก็เพื่อไปหาสามีที่ทรยศของนาง
แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในตอนนี้ รวมถึงระยะเกือบสองเดือนที่พวกนางได้ใช้เวลาร่วมกันมา เหยียนจื่อเซียงสรุปได้ว่าบางทีสามีของหลี่เยว่หานอาจจะไม่ใช่คนทรยศ แต่น่าจะมีบางอย่างไปเกาะเกี่ยวให้สะดุด ด้วยเหตุนี้หลี่เยว่หานจึงไม่ไปที่เมืองหลวง
นี่ยังตรงกับบทสนทนาครั้งก่อนระหว่างเวินเทียนเหล่ยกับหลี่เยว่หานอย่างพอดิบพอดี
เหยียนจื่อเซียงคิดกับตัวเองว่า การพาสตรีวัยเจริญพันธุ์มายังอำเภอหวาซี จากนั้นก็เลี้ยงดูจนมีบุตร แล้วจึงพาหลี่เยว่หานและลูก ๆ ไปยังเมืองหลวงนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ปัญหาคือก่อนหน้านี้ หลี่เยว่หานแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการอยู่ที่หมู่บ้านจางหนิงต่อ…
“ไม่ได้ หากข้าไปในเวลานี้ก็จะยิ่งเพิ่มความสงสัยเมากขึ้นเท่านั้น” หลี่เยว่หานถอนหายใจ วางมือลงบนหน้าท้อง สีหน้าของหญิงสาวเด็ดเดี่ยวหนักแน่น “เด็กคนนี้มาในเวลาที่ไม่เหมาะสม”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของทุกคนพลันแปรเปลี่ยนไปพร้อมกัน
หลิงซีรีบวิ่งเข้าไปหาหลี่เยว่หานจนเกิดเสียง “ฟิ้ว” แล้วกอดเข้าที่ต้นขาของหลี่เยว่หานโดยไม่ทันได้เอ่ยอ
