นจือมา นางคิดอยากจะมอบให้เหยียนจื่อเซียงด้วยต้องการจะเอาหน้า แต่ใครกันคาดคิดว่าเมื่อนางมาถึงบ้านของหลี่เยว่หาน ประตูกลับถูกเปิดทิ้งไว้ โดยไม่มีใครอยู่ในลานบ้าน ทว่ามีคนคุยกันอยู่ในครัว
นางรู้ว่าหลี่เยว่หานเลี้ยงลูกหมาป่าไว้ที่บ้านจึงไม่กล้าเข้าใกล้ เพียงแอบฟังอยู่ที่หน้าประตูอยู่พักหนึ่ง และทันได้ยินสองประโยคสุดท้ายของเหยียนจื่อเซียงเข้าพอดี
ทันใดนั้นดวงตาของนางเฉาก็เป็นประกายขึ้นโดยพลัน!
ดีจริง! หานเยว่ หญิงม่ายนางนี้เป็นคนเสเพลเสียจริง! นึกไม่ถึงว่าจะท้องได้สองเดือนแล้วเก็บเงียบไว้!
ก่อนหน้านี้ยังมีหน้าบอกว่าครอบครัวของนางไม่เข้มงวด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหญิงม่ายหานเยว่เองนั่นแหละที่สำส่อนอย่างยิ่ง!
คิดได้ดังนี้ นางเฉาก็กลอกตาไปมา ก่อนจะหันหลังจากไปพร้อมกับเห็ดหลินจือในอ้อมแขน
ในทันใดนั้นเอง เจ้าต้าไป๋พลันมีปฏิกิริยาตอบโต้โดยไม่ต้องรอให้ใครมาสั่ง แรงลมราวกับลมกรดเล็ก ๆ พุ่งตรงออกมาทำเอานางเฉาตกใจกลัวจนทรุดนั่งลงอย่างแรงที่บริเวณธรณีประตู
[1] ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนและทำให้เนื้อหุ้มกระดูก อุปมาว่า ให้ความกรุณาอันใหญ่หลวงแก่ผู้คน
