บทที่ 253 แตงโม?
“ต้าไป๋ ต้าไป๋!” ในใจของหลิงซีนั้นชอบเจ้าลูกหมาป่าน้อยอย่างยิ่ง ดังนั้นทันทีที่ต้าไป๋เข้ามาหา หลิงซีก็รีบลงมาจากอ้อมแขนของหลี่เยว่หาน แล้วคว้าเข้าที่ปลอกคอที่ทำมาจากหนังวัวของต้าไป๋ ปลอกคอนี้หลี่เยว่หานเป็นคนทำให้ ก่อนจะพยายามออกแรงดึงมันไปทางมู่ชวน “เจ้าต้องชอบข้ามากที่สุดเท่านั้น ท่านแม่กับพี่ชายของข้าก็ต้องรักข้ามากที่สุดเช่นกัน!”
เมื่อได้ยิน หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะไม่ได้ “หลิงตังน้อย ต้าไป๋เพียงหิวโหยและได้กลิ่นของกระดูกเข้า มันยังคงชอบเจ้ามากที่สุด”
ราวกับว่ามันเข้าใจคำพูดของหลี่เยว่หาน ต้าไป๋พลันหันหัวไปถูกับหลิงซีเบา ๆ เพื่อแสดงความสนิทสนมคุ้นเคย
ในเวลานี้ มู่ชวนก็เดินเข้ามา ใบหน้าของเด็กชายวัยใกล้แตกหนุ่มแดงก่ำท่ามกลางแสงแดดอันร้อนระอุ แม้เขาจะอายุเพียงเจ็ดขวบ แต่ใบหน้านั้นเรียบนิ่ง ทั้งยังดูจริงจังอยู่เสมอ
“ท่านแม่ น้องสาว” มู่ชวนทักทายหลี่เยว่หานกับหลิงซีก่อน แล้วเอ่ยสั่งต้าไป๋ว่าไม่ให้ไปกวนหลิงซี ต้าไป๋แม้จะยังเด็กอยู่ ทว่ามันก็ได้รับการฝึกฝนจากมู่ชวนให้เชื่อฟังอย่างมาก เจ้าขนปุยกะพริบตา ก่อนจะถอยกลับไปด้านข้างอย่างว่านอนสอนง่ายแล้วนั่งลง
“ไปเถอะ พวกเราไปคุยกันในที่ร่ม ๆ กัน ช่วงนี้แดดแรงนัก ระวังลมแดดด้วย” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางโน้มตัวลงไปอุ้มหลิงซี แต่มู่ชวนหยุดนางไว้
“ท่านแม่ น้องสาวของข้าเองอายุสี่ขวบแล้ว จะตามใจนางตลอดไม่ได้ หนทางนี่ก็ไม่ได้ไกลอะไร ให้
