นี้เมื่อหยิบนำออกมานั้นราคาสูงเสียดฟ้า หลี่เยว่หานไม่ต้องการให้คนอื่นมาให้ความสนใจกับสิ่งของของตัวเอง
โชคดีที่แม้ว่าเหยียนจื่อเซียงจะเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย แต่ท้ายที่สุดแล้ว บัณฑิตชนชั้นนำ กสิกร กรรมกร และพ่อค้าวาณิชย์ เงินทองตกคืนสู่คนร่ำรวย ส่วนคนทำมาค้าขายก็ยังถูกดูหมิ่นอยู่เบื้องล่าง ทุกคนรอบตัวจึงคิดว่าเหยียนจื่อเซียงนำเสื้อผ้าสิ่งทอชั้นดีจากร้านขายผ้าของครอบครัวมาให้หลี่เยว่หานเท่านั้น ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นนัก
“ท่านแม่ วันนี้ยังไปไร่องุ่นหรือไม่?” ทันทีที่หลี่เยว่หานปิดประตู หลิงซีตัวน้อยซึ่งอยู่อีกด้านก็วิ่งเข้ามากอดขาของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานก้มลงและอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “ไปสิ พี่ชายของเจ้ายังเล่นกับลูกหมาป่าอยู่ในไร่องุ่นอยู่เลย พวกเราเองก็ต้องไปดูสักหน่อยไม่ใช่หรือ”
นับตั้งแต่มู่ชวนนำลูกหมาป่าออกมาจากพื้นที่หลิงฉวน เขาก็ออกไปเที่ยวเล่นกับลูกหมาป่าตลอดทั้งวัน เดิมทีหลี่เยว่หานต้องการทำรังลูกหมาป่าไว้ในไร่องุ่น แต่พูดอย่างไรมู่ชวนก็ไม่ยอม ด้วยลูกหมาป่ายังเด็กเกินไปที่จะถูกทิ้งไว้ตามลำพังในไร่
“เจ้าค่ะ เช่นนั้นหลังกินข้าวเสร็จ พวกเราไปหาพี่ชายและเล่นกับต้าไป๋กัน!” หลิงซีกอดคอของหลี่เยว่หานอย่างเชื่อฟัง ชื่อของลูกหมาป่านี้หลิงซีเป็นคนตั้ง ด้วยเพราะมันมีปอยขนสีขาวขนาดใหญ่อยู่บนหัว หลิงซีจึงตั้งชื่อให้มันว่าต้าไป๋
แต่ในตอนที่หลี่เยว่หานเห็นลูกหมาป่าครั้งแรก
