านปักในคราวนั้น
ปรากฏว่าลายปักของจ้าวซินเอ๋อร์ถูกขายให้กับร้านขายผ้าตระกูลเหยียนมาโดยตลอด และเพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจ นางเฉาจึงไม่สามารถนำผ้าปักของจ้าวซินเอ๋อร์ไปยังร้านขายผ้าอวี้เยว่ ภรรยาในหมู่บ้านที่สามารถปักผ้าได้ก็คงจะรู้เรื่องนี้ดี จึงปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ อย่างไรก็ตามหลี่เยว่หานไม่ใช่คนพื้นเพเดิมในหมู่บ้านจางหนิง นางจึงไม่ทราบเรื่องดังกล่าว
และพี่สะใภ้โจวซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่เยว่หานไม่จำเป็นต้องขายงานปักเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว นางจึงไม่ทราบว่านางเฉาติดต่อกับร้านขายผ้าตระกูลเหยียนอยู่ และแน่นอนว่าไม่มีใครแจ้งเรื่องนี้ให้หลี่เยว่หานทราบ
“เช่นนั้นก่อนหน้าที่พยายามรบเร้าข้าให้ช่วยขายผ้างานปัก นั่นเป็นเพราะเกรงกลัวร้านผ้าของคุณหนูเหยียนจะค้นพบความจริงที่ว่าเจ้าไม่พอใจราคาที่พวกเขามอบให้สินะ?” หลี่เยว่หานพูดตรงประเด็นจนทำให้สีหน้านางเฉาซีดเซียว
“ไร้สาระ!” นางเฉารีบปฏิเสธ “คุณหนูเหยียน ท่านอย่าไปฟังเรื่องไร้สาระจากปากพล่อย ๆ ของนังสารเลวคนนี้ นางเก่งเรื่องการใช้คำพูดลวงหลอก! สิ่งที่นางพูดล้วนไม่ใช่ความจริง!”
เหยียนจื่อเซียงไม่ใช่คนเขลา นางรู้ดีว่านางเฉาเป็นคนเช่นไร นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยือก “หากข้าไม่เชื่อคำพี่หญิง แล้วคิดว่าข้าจะเชื่อคำของเจ้าหรือ? พี่หญิงของข้ากลายเป็นนังสารเลวตัวน้อยยามเมื่อออกจากปากเจ้า เช่นนั้นแล้วเจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร?”
สตรีที่ได้รับการเล
