ี่เหมาะสมและหาแม่สือเพื่อไปขอนางแต่งงาน
ในยามนี้ หลี่เยว่หานผู้ซึ่งไม่ทราบถึงแผนการของกวนชิ่งอวิ๋นแม้แต่น้อย กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบาย ๆ พลางเหล่ตามองไปยังเวินเทียนเหล่ยและปิดปากเงียบ รอให้เวินเทียนเหล่ยปริปากขึ้นมาก่อน
เวินเทียนเหล่ยไม่ได้พบหลี่เยว่หานมาหลายวัน เขาไปที่หมู่บ้านจางหนิง เรียกหานางอยู่หน้าบ้านแต่ก็ไม่มีใครมาเปิดประตู กว่าจะรู้ว่าหลี่เยว่หานไม่อยู่บ้านก็ตอนที่นั่งแกร่วอยู่ข้างกำแพงในตอนค่ำ
วันนี้เมื่อได้พบหน้าหลี่เยว่หาน เห็นหลี่เยว่หานพูดคุยหัวเราะกับกวนชิ่งอวิ๋น อีกทั้งปล่อยให้กวนชิ่งอวิ๋นลวกเนื้อให้ หน้าของเขาก็พลันตึงขึ้นมาพร้อมกับคำว่า “ไม่พอใจ” สามพยางค์นี้เขียนไว้บนหน้า
บรรยากาศในห้องเงียบงันอย่างน่าประหลาดจนฉงหยางซึ่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มวิตกเล็กน้อย
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่ไร้วี่แววของหลี่เยว่หาน เขาย่อมเห็นได้อย่างชัดเจนว่านายท่านของเขากังวลเพียงใด ในเมื่อตอนนี้ได้พบกันแล้ว แล้วเหตุใดนายท่านจึงนิ่งเงียบอยู่เช่นนี้เล่า!
ไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันนั้นกินเวลานานเท่าไหร่ แต่ก็พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ใคร!” ฉงหยางตะโกน
“นำน้ำชามาให้นายท่านเวิน” เสียงของกวนชิ่งอวิ๋นดังขึ้นหน้าประตู
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลี่เยว่หานก็รีบวางเท้าลงจากเก้าอี้และลงมายืนอยู่ด้านข้าง ก่อนที่ฉงหยางจะเปิดประตูแล้วให้กวนชิ่งอวิ๋นเข้ามา
แม้ว่าหลี่เยว่หานจะลุกขึ้นจากเก้
