… เจ้า… นังเด็กบ้าพ่อแม่ไม่สั่งสอน!” จ้าวซินเอ๋อร์ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด!
“เจ้าน่ะสิบ้า! ไม่มีความละอายแก่ใจ! เป็นลูกมีพ่อมีแม่แต่ขาดจิตสำนึกที่ควรพึงมี!” หลิงซีด่าทอด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ “หลุนอี่ว์สำหรับสตรี*[1]ก็บอกว่าใครก็ตามที่เป็นสตรีควรรู้มารยาท เจ้าดูหมิ่นครอบครัวตนเองจนนำหายนะมาสู่พ่อแม่ เจ้าไม่มีแม้แต่มารยาทขั้นพื้นฐาน แล้วยังกล้ามีหน้ามาพูดเสียงดังในบ้านข้าได้อย่างไร!”
แม้แต่หลี่เยว่หานก็ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงซี
เมื่อไม่นานมานี้เธอเห็นเด็กหญิงตัวเล็กคอยแบกตำราหนังสือมาหมั่นเพียรเขียนอ่าน หากแต่คาดไม่ถึงว่านางจะสามารถด่าทอคนอื่นได้อย่างสบาย ๆ นึกไม่ถึงเลยสักนิด
“เจ้า… เจ้าสารเลว!” จ้าวซินเอ๋อร์โกรธเคืองหลิงซีมากจนคิดจะเอื้อมมือออกไปทุบตีหลิงซี
หลี่เยว่หานจะปล่อยให้นางมีโอกาสลงไม้ลงมือได้อย่างไร รีบลุกขึ้นยืนแล้วหยุดมือนางเอาไว้ โดยที่ไม่ลืมใช้ลัญจกรหยกมาทำให้ตนเองดูอ่อนแอลง “ข้าขอถามหน่อยข้าเองทำทุกอย่างอย่างมีจิตสำนัก เหตุใดครอบครัวจ้าวถึงได้มีปัญหากับแม่ม่ายลูกติดครั้งแล้วครั้งเล่า!”
“ที่ข้าไม่ช่วยจ้าวซินเอ๋อร์ขายงานปัก ใช่ว่าข้าจะไม่ช่วยเจ้าขายคนเดียว ใครในหมู่บ้านเดินทางมาหาข้าข้าก็ไม่เห็นด้วยทั้งนั้น แต่เหตุใดครอบครัวจ้าวจึงได้ดื้อดึงนัก เพียงเพราะข้าเป็นแม่ม่ายแล้วจำต้องรับใช้คำสั่งจากพวกเจ้างั้นหรือ?”
“จ้าวซินเอ๋อร์เป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน มารังแกแม่ม่าย
