หล่ยที่กำลังอุ้มหลิงตังอยู่แสดงท่าทีเย็นชาขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว “ข้าควรจ่ายหรือ? ฆาตรกรไม่ใช่คนที่ควรรับผิดชอบหรือไร? นางเฉาใช่ไหม ฉงหยางพาพวกเด็ก ๆ ออกไปค้นบ้านนางเฉา ค้นหาของมีค่าทุกอย่างแล้วดูว่าอะไรสามารถเปลี่ยนเป็นเงินทองได้บ้าง!”
“ขอรับนายท่าน!” ฉงหยางเด็กขับรถม้าตอบรับมาจากระยะไกล
โดยปกติเวินเทียนเหล่ยไม่ค่อยพาทาสรับใช้เด็กผู้ชายออกมาด้วยมากนัก เพียงแต่วันนี้เป็นเรื่องบังเอิญ เขาตั้งใจจะพาเด็กผู้ชายสี่ห้าคนออกมาเพื่อทำให้ตนเองโดดเด่นเหนือคนอื่น แต่หลังจากรออยู่ที่หอสุรามัจฉานานกว่าครึ่งวันก็ยังไม่พบหลี่เยว่หานสักที จึงนั่งรถม้ามาที่หมู่บ้านจางหนิง
คาดไม่ถึงว่าจะต้องมาพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ และมันทำให้เขาโกรธมาก!
“ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านใช่หรือไม่” หลังจากที่ฉงหยางพาพวกเด็ก ๆ ออกไปแล้ว เวินเทียนเหล่ยก็เหลือบมองหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ “ถ้าอย่างนั้นได้โปรดท่านหัวหน้าหมู่บ้านส่งตัวฆาตรกรไปยังศาลาว่าการ และรับปากกับข้าว่าจะขอให้ทางอำเภอลงโทษอย่างรุนแรง ไม่เช่นนั้นคุณชายใหญ่เวิน ผู้นี้จะเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย”
หลังจากกล่าวเช่นนั้น เวินเทียนเหล่ยก็อุ้มหลิงตังที่สงบลงมากแล้วมานั่งข้าง ๆ หลี่เยว่หานที่หมดสติลง
ชาวบ้านในหมู่บ้านจางหนิงไม่รู้ว่า ‘คุณชายใหญ่เวิน’ หมายความว่าอะไร แต่เจ้าหน้าที่ข้าราชการทุกคนรู้ดีว่าตระกูลเวินคือตระกูลของพ่อค้าหลวงขั้นหนึ่ง ในบรรดานายน้อยทั้งสามของตระก
