บทที่ 213 สวรรค์มีตา
“บังเอิญว่าสุนัขบ้านข้าออกคอกสุนัขใหม่มาพอดี เห็นบอกว่าสุนัขตัวเมียออกลูกมาสองตัวสุขภาพแข็งแรงกันทุกตัว เจ้าก็แวะไปที่บ้านข้าแล้วเลือกเอาไปสักตัวสิ” พี่สะใภ้อวี๋กล่าวและจับมือหลี่เยว่หานอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนจิตใจดีงาม ไม่หวั่นเกรงคำพูดเหลวไหลของคนอื่น ไม่เช่นนั้นคงไม่ไปช่วยวังหลานหรอก”
“บอกกันตามตรง ข้าพยายามพูดแนะนำวังหลานตั้งแต่ครั้งแรกที่นางถูกตัดสินแล้ว แต่น่าเสียดายที่ข้าพูดกี่หนนางก็เอาแต่ร้องไห้ระงม ข้าทำอันใดไม่ได้เลยได้แต่มองดูนางเดินไปทางที่ผิด แต่ลึก ๆ ในใจข้าก็ไม่ได้สบายใจนักหรอก”
“โชคดีที่มีเจ้าอยู่ วังหลานจึงไม่ถูกตัดสินจำคุกและยังเริ่มมีกิจการเป็นของตัวเอง เป็นสิ่งที่ดีให้แก่หมู่บ้านของเราและบ้านตระกูลข่ง เจ้าคือผู้มีพระคุณของพวกเขา!”
พี่สะใภ้อวี๋กล่าววกวนเป็นวงกลมราวกับกำลังรอเวลาของนางอยู่
หลี่เยว่หานไม่ได้แสดงสีหน้าและกล่าวว่า “ไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็นเพราะวังหลานมีความสามารถต่างหาก งานฝีมือของนางทำให้นางได้รับความสนใจจากเจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่ ต่อให้ข้าอยากจะช่วยนางแต่ข้าก็ทำอันใดไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้าเพิ่งมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ ยังไม่ทันได้ตั้งหลักปักฐาน จะไปลุยน้ำโคลนเยี่ยงนั้นได้อย่างไร?”
“จะว่าไปก็ถูก” พี่สะใภ้อวี๋พยักหน้า “ว่ากันตามตรงข้ามีเรื่องจะขอร้องให้เจ้าช่วยหน่อย”
“พี่สะใภ้อวี๋ได้โปรดบอกข้ามาเถิด” หลี่เยว่หานยังคงมีสีหน้าเร
