ียบนิ่ง
“ที่บ้านข้ามีน้องสาวคนเล็กอยู่คนหนึ่ง ปีนี้อายุได้สิบขวบแล้ว เก่งเรื่องงานเย็บปักถักร้อยมาก” พี่สะใภ้อวี๋กล่าวและถอนหายใจอีกครั้ง “แต่ข้าไม่สามารถส่งนางไปเรียนกับท่านอาจารย์ได้ ไม่เช่นนั้นฝีมือการเย็บของนางคงจะดีกว่านี้ ข้าลองคิดดูแล้วล่ะน้องหานเยว่ ในเมื่อเจ้าขอให้เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่เชิญวังหลานไปเป็นช่างปักชั้นสองได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าคิดว่ามันพอจะมีหนทางให้ข้าส่งนางไปทำงานที่ร้านขายผ้าได้บ้างไหม?”
หลี่เยว่หานแสดงสีหน้าลำบากใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พี่สะใภ้ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยท่าน แต่ท่านก็รู้ถึงทักษะการเย็บปักถักร้อยของวังหลาน นางสามารถเย็บผ้าได้ขนาดนั้นแต่ยังเป็นได้เพียงช่างปักชั้นสอง น้องสาวของท่านเพิ่งอายุได้สิบขวบเท่านั้น อายุเพียงเท่านี้คงไม่สามารถเข้าไปทำงานได้หรอก”
“ข้ารู้ ๆ” พี่สะใภ้อวี๋รีบอธิบายเมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานกำลังเข้าใจผิด “ข้าแค่อยากให้น้องสาวไปเรียนรู้วิธีการเย็บปักถักร้อยในร้านขายผ้าอวี้เยว่ และพวกข้ายินดีจะจ่ายค่าเล่าเรียน!”
“อย่างนั้นหรือ?” หลี่เยว่หานประหลาดใจ นางคิดว่าพี่สะใภ้อวี๋จะใช้โอกาสนี้ขอให้นางส่งน้องสาวไปเป็นช่างปักชั้นสอง แต่ดูเหมือนว่านางจะคิดผิดไป
“ใช่ น้องสะใภ้ข้าไม่ใช่คนโง่เขลาสักหน่อย เหตุใดจึงจะไม่รู้ว่าน้องสาวตนเองมีความสามารถเท่าไหร่” พี่สะใภ้อวี๋ยิ้ม “ครอบครัวข้ามีพี่ชายอีกสองคน ส่วนข้าเป็นลูกคนที่สาม ข้ามีน้องชายและน้องสาว
