่านแม่คงลืมไปว่าบ้านเรามีสุนัขอยู่แล้ว”
“อา?” หลี่เยว่หานงุนงง “เจ้าหมายถึงหลิงตังหรือ?”
“ท่านแม่!” เสี่ยวหลิงตังไม่พอใจทันที เมื่อตนเองถูกเปรียบเทียบว่าเป็นเด็กดื้อ*[2]
“ท่านแม่คงจะลืมไปแล้วจริง ๆ” มู่ชวนโบกมือให้หลี่เยว่หานโน้มตัวลงมา แล้วจึงกระซิบข้างหูหลี่เยว่หานว่า “ข้าได้นกหวีดนี้มาจากพื้นที่หลิงฉวน ทำไมท่านแม่ไม่เข้าไปเอาสุนัขในนั้นดูล่ะ หากไม่มีก็ใช้สุนัขหมาป่าแทนเสีย ง่ายกว่าใช้สุนัขบ้านทั่วไปมาเฝ้ามาก”
[1] สิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องสมุด (文房四宝) เป็นอุปกรณ์เครื่องใช้สำหรับการเล่าเรียนหนังสือ ซึ่งประกอบไปด้วย หมึก พู่กัน กระดาษ และจานฝนหมึก
[2] เด็กดื้อ (狗崽子) มีความหมายตรงตัวว่าลูกสุนัข หากแต่คำนี้จะกลายเป็นคำแสลงว่าเด็กดื้อเมื่อถูกนำมาใช้กับคน
