่เยว่หานจับมือพี่สะใภ้แล้วยิ้มหวาน
พวกนางพูดคุยกันจนมาถึงหมู่บ้านจางหนิง
เนื่องจากข้าวของของหลี่เยว่หานมีจำนวนมากและหนักเกินไป ใครมาเห็นเข้าคงจะไม่ดีแน่ ดังนั้นหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋จึงขับเกวียนวัวไปที่บ้านของหลี่เยว่หาน ช่วยนางขนของไปวางไว้ที่ลานบ้านก่อนจะเดินทางกลับออกไป
“ท่านแม่ ซื้อลูกอมอร่อย ๆ มาให้เสี่ยวหลิงตังหรือเปล่า” สองพี่น้องเห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋กับภรรยาจากไปแล้ว จึงวิ่งออกมาจากบ้านมาล้อมรอบตัวหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานยิ้มขณะมองดูเด็กน้อยทั้งสอง เธอหันกลับมาและหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากตะกร้า “นี่ หนังสือและสิ่งล้ำค่าทั้งสี่ในห้องสมุด*[1]ให้มู่โทว ส่วนดอกไม้ผ้ากับน้ำตาลข้าวสาลีให้หลิงตัง”
ในยุคสมัยนี้สิ่งล้ำค่าทั้งสี่ไม่ได้มีราคาถูก และยังเป็นสิ่งของที่ชาวไร่ชาวนาทั่วไปไม่สามารถซื้อได้
ทว่าหลี่เยว่หานมีเงินอยู่ในมือจำนวนมาก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถใช้เงินอย่างโจ่งแจ้งได้ แต่เธอก็ไม่ได้ประหยัดเงิน
และไม่มีทางที่คนภายนอกจะแอบเข้ามาดูในบ้านของเธอได้
“มู่โทว” หลี่เยว่หานกำลังจะเข้าไปเตรียมอาหารในห้องครัว แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกเรื่องสุนัขได้จึงบอกมู่ชวนว่า “ไร่องุ่นของเราจำเป็นต้องมีสุนัขคอยเฝ้า ตอนที่ข้ากลับมาภรรยาของท่านหัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าสุนัขที่บ้านเพิ่งคลอดลูก เจ้าไปดูว่ามีตัวไหนที่เข้าตาหรือไม่ หากมีก็จงนำกลับมาสักตัว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่ชวนก็เอียงศีรษะหัวเราะตาหยี “ท
