เริ่มตื่นตัวทันที แต่ไม่ได้เอ่ยคำใด
“น้องหานเยว่ เจ้าหลับแล้วหรือ?” เสียงที่ฟังดูขี้ขลาดของวังหลานดังขึ้น หลี่เยว่หานสบายใจขึ้น เธอไปเปิดประตูแล้วให้นางเข้าในบ้าน และยังคงเปิดประตูอ้าไว้
ไม่มีทาง ตอนนี้ชื่อเสียงของวังหลานในหมู่บ้านยังคงไม่ดี หากใครเห็นว่าวังหลานมาหาตนตอนกลางดึก แล้วทั้งสองคนก็คุยกันโดยปิดประตูไว้ พรุ่งนี้อาจมีข่าวลือว่าเธอกำลังจะเริ่มขายร่างกายด้วยอีกคน
“ข้า… ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าว่า เจ้าไม่จำเป็นต้องช่วยข้าขายตัวอย่างงานปักอีกต่อไป ข้าอยากไปขายเอง” ท่ามกลางแสงจันทร์นวล หลี่เยว่หานเห็นได้ชัดเจนว่านัยน์ตาของวังหลานเป็นสีแดงก่ำ และหนังตาบวม มองปราดเดียวก็รู้ว่านางร้องไห้หนักมาก
“ครอบครัวของจ้าวซินเอ๋อร์ไปสร้างปัญหาให้เจ้าหรือ?” หลี่เยว่หานถามเสียงเข้ม
