่ไม่พอใจ
“ข้าแค่ไม่เต็มใจจะทำ ขอบอกแม่นางทุกคนไว้เลยว่าข้าไม่อยากช่วย พวกเจ้าจะคิดอย่างไรกับแม่ม่ายเช่นข้าก็ได้ แต่หากทำให้ข้าขุ่นเคือง ข้าจะไปแจ้งทางการ!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็ปิดประตูอย่างไม่พอใจ
ตอนนี้รู้สึกสบายใจขึ้นแล้ว คำพูดนั้นชัดเจนมากแล้ว จึงไม่น่าจะมีใครมาบังคับเธอ โดยอ้างศีลธรรมอีกต่อไป
หลี่เยว่หานหันหลังพิงประตู มองมู่ชวนและหลิงซีในบ้าน ที่กำลังมองมาทีเธอ แล้วหัวเราะออกมา “เหตุใดเจ้าสองคนถึงทำหน้าเหมือนคนโง่ตัวน้อยเล่า?”
“ท่านแม่สุดยอดมากเจ้าค่ะ!” หลิงซีรีบวิ่งมาหา “ต่อไปเมื่อเสี่ยวหลิงตังโตขึ้น จะพยายามแข็งแกร่งเหมือนท่านแม่!”
“หลิงตังของพวกเรา ในอนาคตจะต้องเป็นเด็กผู้หญิงที่มีการศึกษาดี นุ่มนวลและอ่อนโยน แต่ไม่อาจสุดยอดเท่าแม่ได้หรอก” หลี่เยว่หานจับจมูกหลิงซี แล้วพูดว่า “มู่โทว พาน้องสาวของเจ้าเข้าไปดื่มน้ำก่อน แล้วแม่จะไปทำอาหาร”
ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว เธอทะเลาะกับคนอื่นสองครั้งติดต่อกัน ทำให้เธอหิวมาก
หลี่เยว่หานทำผัดผักกาดขาว อุ่นเนื้อตุ๋นแล้วยกไปวางบนโต๊ะ หลังจากหุงข้าวในหม้อเสร็จ ทั้งสามคนก็กินข้าวเย็นร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย
ในตอนกลางคืน หลี่เยว่หานอาบน้ำให้เด็กทั้งสองคน แล้วบอกให้พวกเขาเข้านอน ตอนเย็นเธอขึ้นภูเขาไปตัดไม้ไผ่กลับมาสองต้น เธอวางแผนที่จะสานตะกร้าเพิ่มอีก แล้วนำไปที่อำเภอ เพื่อดูว่าท่านกวนจะรับซื้อหรือไม่
ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ
หลี่เยว่หาน
