รามา ก็อาจจะพอมีหนทาง”
“เวินเทียนเหล่ยหรือ?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “ช่วยส่งจดหมายถึงคุณชายเวินให้ข้าได้หรือไม่? ให้ช่วยบอกเขาทีว่าสามีของข้าอยู่ที่ใด?”
“พูดตามตรงนะขอรับพี่หญิง หากคุณชายใหญ่… ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง เราก็ทำอันใดไม่ได้เลยขอรับ” จงชิวดูลำบากใจ “ตระกูลเวินมีคุณชายน้อยใหญ่ทั้งหมดสามคน แม้ว่าคุณชายใหญ่จะมีความสามารถมากที่สุด แต่เขาก็เนรเทศตัวเองไปอยู่ที่เมืองหลิวชิง เพราะความบาดหมางคับข้องใจ ทุกวันนี้ธุรกิจในเมืองหลวงและในอำเภอใกล้เมืองหลวง อยู่ในมือของคุณชายอีกสองคน เมื่อคุณชายใหญ่ไม่อยู่ที่นี่ จึงไม่สามารถควบคุมคนใต้บังคับบัญชาได้ขอรับ”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รู้ดีว่าไม่จำเป็นต้องรีบเร่ง จึงจำต้องยอมแพ้เพียงชั่วคราวไปก่อน
เมื่อคิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนแข็งแกร่งมาก เขาก็ต้องมีวิธีเอาตัวรอดเป็นของตัวเอง เหตุผลที่มู่ชวนถูกทิ้งไว้ อาจเป็นเพราะเขากลัวว่ามู่ชวนจะมีส่วนเกี่ยวข้อง หรือไม่สะดวกที่จะพามู่ชวนไปด้วย
เมื่อคิดเช่นนี้ ใจของหลี่เยว่หานก็สงบลงทีละน้อย
หลังจากนั้นไม่นาน นางก็มองไปที่ตวนอู่และจงชิว “ข้าอยากรบกวนพวกเจ้าอีกหน่อย ข้าวางแผนจะไปเมืองหลวง!”
“อันใดนะ?” ดวงตาของตวนอู่แทบจะหลุดออกจากเบ้า “พี่หญิง ไปเมืองหลวงไม่ได้นะขอรับ! ที่นั่นมันอันตรายมาก หากเกิดอันใดขึ้นมา แล้วเด็กสองคนนี้จะทำอย่างไรขอรับ!”
“แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่ามันจะมีประโยชน์หรือไม่ แต่ข้าก็อยากไปเมืองหลวง
