บทที่ 197 เงินสกปรก
แม่ม่ายฉางไม่คาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะฉลาดถึงเพียงนี้ จึงต้องการวิ่งหนีทันที
สามีของสะใภ้โจวออกมาพร้อมกับนาง เขาไม่เอ่ยคำใดสักคำ แต่วิ่งไปคว้าแขนของแม่ม่ายฉางทันที แล้วคว้าผ้าเช็ดหน้าของแม่ม่ายฉางออกมาจากมือ “หยุด คิดจะหนีไปไหน!”
โจวต้าหู่ สามีของสะใภ้โจวร่างกำยำแข็งแรงมาก และเขาเป็นคนเอาใจใส่ครอบครัวอย่างยิ่ง ที่สำคัญเขาเป็นหนึ่งในผู้ชายไม่กี่คนในหมู่บ้าน ที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับแม่ม่ายฉาง
เมื่อแม่ม่ายฉางถูกโจวต้าหู่ตวาดใส่ นางก็ตกใจกลัวจนขาอ่อนทันที แล้วนั่งลงบนพื้นโดยไม่กล้าพูดอีก
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานวิ่งออกมา ชาวบ้านที่กระตือรือร้นบางคนก็รีบไปตามหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋กับหมอ
หมอตรวจอาการหลี่เยว่หาน แล้วบอกว่านางสูดยาเข้าไปจริง ๆ มันเป็นยาที่เรียกว่าผงว่าง่าย
“ผงว่าง่ายนี้คืออันใด?” สะใภ้โจวถามหมอหวงด้วยความกังวล “มันจะทำร้ายสมองหรือเปล่า?” นางเป็นห่วงหลี่เยว่หานจริง ๆ
“ไม่หรอก ผงว่าง่ายทำจากสมุนไพรที่มีฤทธิ์ตามชื่อเลย คนกินจะหมดสติชั่วคราว แล้วถูกจัดการเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกคนถือเชือกคอยบงการอยู่ แต่จะไม่สลบไป” หมอหวงอธิบายพลางเก็บกล่องยา “ข้าได้ให้แม่นางคนนี้กินยาแก้แล้ว อีกไม่นานก็จะฟื้น”
หลังจากได้ยินดังนั้น สะใภ้โจวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วช่วยจ่ายค่ายาและค่ารักษาของหลี่เยว่หาน
ในเวลานี้หลี่เยว่หานถูกนางพาไปที่ลานบ้าน โชคดีที่หลี่เยว่หานชอบอาบแดด เมื่อย้ายมาที่นี่
