ครั้งแรก จึงมีเก้าอี้ผ้าใบอยู่ในลานบ้านด้วย ไม่เช่นนั้น หากต้องเข้าไปข้างในบ้าน ก็ออกจะไม่สะดวกอย่างมาก
หลังจากที่หมอหวงตรวจอาการและรักษาเสร็จแล้ว เขาก็จากไป จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ ก็จ้องมองแม่ม่ายฉางที่ถูกชาวบ้านพาตัวมา แล้วพูดว่า “ปกติเจ้าจะทำตัวแย่เช่นไรในหมู่บ้านก็ไม่เป็นอันใด แต่เจ้ากลับใช้วิธีการน่ารังเกียจเช่นนี้! คราวก่อนทำสำเร็จไปคนหนึ่งแล้ว แล้วยังจะมาล่อลวงคนอื่นอีกเพราะเหตุใด!”
“หานเยว่เป็นคนบอกให้ข้ามาหานาง เพื่อคุยเรื่องงานเอง เหตุใดถึงเป็นความผิดของข้า!” แม่ม่ายฉางพูดอย่างมั่นใจ
ในขณะนี้หลี่เยว่หานยังไม่ฟื้น นางจึงไม่กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับหลี่เยว่หานในตอนนี้
“นังหญิงชั่ว!” โจวต้าหู่ถ่มน้ำลาย “หากน้องหานเยว่บอกเจ้าเช่นนั้นจริง แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังต้องใช้ยาอยู่อีก?”
“หานเยว่ นังผู้หญิงเลวหานเยว่ผู้นี้กลับคำพูด! เหตุใดข้าถึงจะใช้ยากับนางไม่ได้! นางเอาเงินข้าไปแล้วก็ต้องทำงานให้ข้า! อันใดกัน! โจวต้าหู่ ข้าอุตส่าห์ช่วยดูแลนังผู้หญิงคนนี้ เพราะเห็นใจที่เป็นม่ายเหมือนกัน แล้วเจ้าจะไม่พอใจงั้นหรือ?”
พูดจบ แม่ม่ายฉางก็มองโจวต้าหู่ด้วยสีหน้าไร้ความปรานี “โจวต้าหู่ หรือว่าหานเยว่จะเป็นเมียน้อยของเจ้า”
“เจ้าบ้าคลั่งเพราะมีคนไปยุ่งกับเถ้ากระดูกของแม่เจ้าหรือเจ้าเป็นหมาบ้าที่แว้งกัดทุกคนที่เจอ?” หลี่เยว่หานค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา และทันได้ยินแม่ม่ายฉางพูดว่าตนมีสัมพันธ์กับชายข้าง
