ม่ายฉางแล้ว หลี่เยว่หานก็ไม่ได้รีบโต้กลับ แต่หันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ ที่เฝ้าดูความตื่นเต้นอยู่
“เอาล่ะ ทุกคนเข้าใจผิดจริง ๆ แล้ว ชายหนุ่มสองคนนั้น ตวนอู่กับจงชิวเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด เดิมทีหานเยว่และฉีต้าจ้วง สามีของนาง มาจากทางใต้พร้อมลูกชายและลูกสาว เพื่อหนีภัยสงคราม แต่ฉีต้าจ้วงติดเชื้อไข้ทรพิษระหว่างทาง ส่วนฉีมู่โทว ลูกชายของพวกเขาก็หายตัวไปด้วย”
“สองพี่น้องตวนอู่กับจงชิวยังไม่ได้แต่งงาน แต่มู่โทวเป็นหลานชายคนสนิทของพวกเขา พวกเขาย่อมให้ความช่วยเหลือด้วยการไปตามหา อีกทั้งพี่สาวของพวกเขายังสูญเสียสามีไปด้วย จึงต้องดูแลเอาใจใส่นางให้มากขึ้น”
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ ทุกคนก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ
พวกเขาเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด! แล้วจะทำเรื่องสกปรกโสมมอย่างที่แม่ม่ายฉางพูดได้อย่างไร!
ทันใดนั้น ทุกคนก็มองแม่ม่ายฉางด้วยสายตารังเกียจ
“น้องหานเยว่! น้องหานเยว่!” เสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลดังมาจากนอกประตู จากนั้นวังหลานที่กำลังเหงื่อออกและหน้าซีดก็วิ่งเข้ามา เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานสบายดี นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที
เมื่อมองไปรอบ ๆ นางก็เห็นว่าหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ก็อยู่ที่นี่ด้วย นางคุกเข่าลงตรงหน้าหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ โดยไม่เอ่ยคำใดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงดัง “หัวหน้าหมู่บ้าน! ท่านต้องตัดสินให้พวกเรา!”
“เกิดอันใดขึ้นกับเจ้า?” หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋สับสน เกิดอันใด
