ไม่ต้องการสร้างปัญหาให้ครอบครัว จึงพาลูกสาวไปขอให้หัวหน้าหมู่บ้านจางหนิงช่วยให้พวกเราได้ลงหลักปักฐานเจ้าค่ะ”
หลังจากได้ฟังเช่นนั้น ชายคนนั้นก็พยักหน้า แล้วนั่งยอง ๆ ตรวจสอบไส้เดือนของหลี่เยว่หานอย่างระมัดระวัง
ไส้เดือนนั้นเป็นสิ่งที่หาได้ยาก ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงหามาได้เพียงสองกระบุง แต่เนื่องจากวิธีการนั้นเป็นความลับ เธอจึงเสนอราคากระบุงละยี่สิบห้าอีแปะ หลังจากที่ชายคนนั้นตรวจสอบคุณภาพแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรขัดข้อง แล้วจ่ายเงินเป็นห้าสิบอีแปะ แล้วจากไป
“หากต่อไปยังมีของเช่นนี้อยู่ก็นำมาขายให้ข้าได้เลย ข้าสกุลกวน เรียกข้าว่าพี่กวนก็ได้ ข้าทำกิจการที่ท่าเรือ เจ้าสามารถไปที่ท่าเรือแล้วบอกว่ามาหาข้าได้เลย”
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานพยักหน้าซ้ำ ๆ “ขอบคุณพี่กวนที่มาอุดหนุนข้า ต่อไปถ้าข้ามีไส้เดือนอีก ข้าจะนำไปให้ท่านแน่นอน!”
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว ชายสกุลกวนก็พยักหน้า แล้วถือไส้เดือนไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วจากไป
หลังจากที่เขาเดินจากไปแล้ว แม่ค้าขายขนมแป้งทอดที่อยู่ถัดจากหลี่เยว่หานก็เข้ามาพูดว่า “สาวน้อย เจ้าช่างโชคดีเสียจริง ท่านกวนคนนี้เป็นเจ้าถิ่นแถวท่าเรือ ข้าได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของเขากับพวกผู้มีอิทธิพลลึกซึ้งมาก!”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ชะงัก “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
“โอ้ เจ้าเป็นม่ายไม่ใช่หรือ หากเจ้าสามารถชนะใจท่านกวนได้ เจ้ายังกังวลว่าจะไม่ได้อยู่สุขส
