ยืนทันที เขาก้าวเดินตรงไปข้างหน้าพลางถีบเข้าที่ตัวของจินเสวี่ยเอ๋อร์ “เจ้าบอกว่า เจ้าไม่มีทางเลือกจึงได้มาพบข้า ข้าเห็นแก่พี่ชายร่วมสาบานของข้าจึงยอมรับเจ้าเข้ามา แต่เจ้ากลับทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้! เจ้าทำไปเพื่ออะไร!”
“ทำไมเล่า! ข้ายังจะทำไปด้วยเหตุผลใดได้อีก!” จินเสวียเอ๋อร์ถูกเมิ่งฉีฮ่วนกระทืบจนกระอักเลือดออกมา “ข้าทำเพื่อเจ้าไง!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทุกคนก็ต่างพากันตกตะลึง
“เมื่อหลายปีก่อนยามอยู่ที่จวน ข้าทำดีต่อเจ้าอยู่หลายครั้ง แต่เจ้ากลับเมินเฉย และยังย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาเล็ก ๆ นี่ เพื่อแต่งงานกับหญิงสาวชนบทผู้หยาบคายคนนี้ ข้าจะยอมได้เช่นไร!” ตอนนี้จินเสวี่ยเอ๋อร์ยอมแพ้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้จักนึกคิดได้อยู่บ้าง จึงไม่ได้เอ่ยว่า ‘ตำหนักขององค์รัชทายาท’ ออกมา เช่นนั้นแล้วนางคงต้องเผชิญหน้ากับหายนะครั้งใหญ่อย่างแน่นอน!
นางคิดเรื่องนี้อยู่แทบทั้งคืนและในที่สุดก็หาทางแก้ไขปัญหาได้ ขอเพียงแค่นางยังมีชีวิตอยู่ ก็จะสามารถพูดจาแก้ต่างไปทั่วได้ นางยังมีประโยชน์ต่อคนใหญ่คนโตผู้อยู่เบื้องหลังนิดหน่อย ถึงอย่างไรพวกเขาต้องพาตัวนางออกไปอย่างแน่นอน
ตอนนี้หลี่เยว่หานและจงเจิ้งหลิงซีต่างก็ตายไปแล้ว นางจึงไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องการเปิดเผยความรู้สึกที่อยู่ในใจ
“คิดว่าเพราะข้ารักพี่ชายร่วมสาบานของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” จินเสวี่ยเอ๋อร์กระแอมไอพลางหัวเราะด้วยท่าทีน่าเวทนาแ
