บทที่ 179 ขอให้คำมั่น! ข้าจะพาหลิงซีหลีกหนีจากความตาย!
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หลี่เยว่หานรู้สึกราวกับโดนมีดปักเข้าตรงหัวใจ
เมื่อหันมองมู่ชวนและหลิงซีอีกครา ความสับสนในดวงตาของนางก็พลันจางหายไปในทันที เหลือเพียงความมุ่งมั่นและสายตาที่ไร้ซึ่งหนทาง “ท่านปู่ซุน ในเมื่อตอนนี้ข้าได้รับอาญาสิทธิ์ในการเข้าถึงป้ายหยกแล้ว เช่นนั้นข้าจะจากไปพร้อมป้ายหยกและหลิงซี ในเมื่อเรื่องมันมาถึงเช่นนี้แล้ว หากหลิงซีโดนโจมตี ข้าก็สามารถปกป้องนางได้เช่นกัน”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ซุนไท่กงก็ถอนหายใจยาวเหยียด “เด็กโง่เอ๊ย เหตุใดเจ้าจึงยังรั้นอีกเล่า…”
“ข้าเปล่ารั้นเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานกล่าวอีกครั้ง “เพียงแต่ไม่อยากปิดบังซุนไท่กง ข้าไม่ใช่หลี่เยว่หานคนเดิม ข้าคือวิญญาณที่มาจากอีกโลกหนึ่ง เดิมทีข้าโดนแม่เลี้ยงหวังเฟิ่งวางยาแล้วจับโยนลงไปในสระน้ำ ผู้ที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้คือเมิ่งฉีฮ่วน ถึงแม้ว่าข้าจะไม่เข้าใจถึงความจงรักภักดีในชาติบ้านเมืองของพวกท่าน แต่ก็หวังอยากตอบแทนบุญคุณ เพราะสิ่งเดียวที่ข้าเข้าใจได้คือการตอบแทนบุญคุณ!”
เมื่อเอ่ยจบ ดูเหมือนว่าหลี่เยว่หานจะตกลงปลงใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พลางคุกเข่าลงตรงหน้าซุนไท่กง “ข้าขอร้องท่านปู่ซุน ให้ข้าพาหลิงซีไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
“นี่…” ซุนไท่กงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าหลี่เยว่หานจะมีภูมิหลังที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ หากผู้ใดเอ่ยปากบอกว่าตนเป็นวิญญาณมาจากอีกโลกหนึ่ง ซุนไท่กงอาจจับคน
