ป ชาวบ้านที่ยืนรวมตัวอยู่ตรงหน้าประตูบ้านสกุลเมิ่งก็จะพากันจ้องจับผิดนาง
ด้วยความเข้าใจว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์เข้ามาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นด้วยการอ้างว่าจะดูแลเด็กทั้งสอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จินเสวี่ยเอ๋อร์จึงอดทนยอมกัดฟันแล้วเดินเข้าไปข้างใน
“ออกไป!” มู่ชวนยืนขวางอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าไปลานด้านใน พลางจ้องมองจินเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว “มีคนบอกข้าว่าท่านเป็นคนวางยา! หากเข้ามาแล้วทำอะไรท่านอาหญิงกับน้องสาวของข้าจนถึงแก่ชีวิต ข้านี่แหละจะเป็นคนแรกที่ฆ่าท่าน!”
เมื่อได้ยินดังนั้น จินเสวี่ยเอ๋อร์จึงยืนนิ่ง “มู่ชวน เจ้าพูดอะไรกัน ข้าจะไปวางยาได้อย่างไร!”
“เหอะ” มู่ชวนสบถด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มีคนเห็นว่าเจ้าเข้ามาในบ้านของข้า!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา หัวของจินเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกมึนงงทันใด สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก “ไร้สาระ… ข้าเข้ามาเมื่อไหร่กัน…ข้าเปล่า….”
น่าเสียดายที่หลังจากนางเอ่ยตอบโต้กลับด้วยใบหน้าซีดเซียว นางก็ได้จมอยู่กับถ้อยคำสาปแช่งของพวกชาวบ้าน
ฮูหยินสกุลชิวเป็นคนแรกที่ออกตัววิ่งนำเข้ามา นางคว้าผมของจินเสวี่ยเอ๋อร์ก่อนจะลากออกไป พลางเอ่ยบอกมู่ชวนขณะที่ก้าวเดิน “มู่ชวน เจ้าไปดูแลอาหญิงกับหลิงซีเถิด นังผู้หญิงคนนี้พวกข้าจะจับตาดูให้เอง!”
“ขอบคุณท่านป้าชิว” มู่ชวนโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในลานด้านใน
ในขณะนี้ หลี่เยว่หานกำลังอุ้มหลิงซียืนอยู่ในลา
