ช่วยย้ายร่างของหลิงซีกับแม่หนูเยว่หานเข้าไปข้างใน ดูเหมือนทั้งคู่จะโดนวางยา”
เมื่อได้ยินว่าโดนวางยา ทุกคนต่างพากันตื่นตระหนก
หลิวโหย่วฉายและฮูหยินไม่กล้าขัด ก้าวเดินผ่านพ้นหน้าประตูเข้าไปทันที หลิวโหย่วฉายอุ้มหลิงซีขึ้นมา ส่วนฮูหยินของหลิวโหย่วฉายประคองร่างหลี่เยว่หานขึ้นจากพื้น แล้วรีบพาเดินเข้าไปในลานข้างใน
ทันทีที่เข้าไปถึงลานด้านใน สายตาที่จ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นจากตรงหน้าประตูก็โดนปิดกั้นเป็นที่เรียบร้อย
หลี่เยว่หานกระโดดลงมาจากหลังของฮูหยินสกุลหลิว ก่อนจะก้มคำนับทั้งสองสามีภรรยาและซุนไท่กง “ขอบคุณท่านปู่ซุน ขอบคุณพี่หลิวและพี่สะใภ้หลิวมากเลยเจ้าค่ะ”
“เยว่หาน นี่เจ้ากำลังทำสิ่งใดกันแน่?” ฮูหยินสกุลหลิวรู้สึกงุนงง
หลี่เยว่หานอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกระชับได้ใจความ ซุนไท่กงที่ยืนอยู่กระทุ้งไม้เท้าคู่กายอย่างแรงด้วยความโกรธ “จินเสวี่ยเอ๋อร์ผู้นี้ช่างโป้ปดยิ่งนัก! แล้วยังกล้ามาวางยาพิษเช่นนี้อีก! แล้วเมิ่งฉีฮ่วนไปอยู่ที่ใดกัน!”
“สามีของข้าเข้าไปในเมืองตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ ข้าคาดเดาว่าจินเสวี่ยอ๋อร์กล้าลงมือเมื่อเห็นสามีของข้าจากไปแล้ว” หลี่เยว่หานเอ่ย นางเอ่ยเกลี้ยกล่อมท่านปู่ซุนพลางขอให้เขานั่งลงก่อน หลังจากนั้นจึงเอ่ย “พี่หลิว พี่สะใภ้ ข้าอยากให้พวกท่านทำเป็นไม่รู้เห็นเรื่องนี้ หากผู้ใดเอ่ยถามขึ้น ให้ท่านบอกเพียงแค่ว่าพิธีศพของข้ากับหลิงซีกำลังจะจัดขึ้นในไ
