ปู่ซุน ข้าคาดเดาเอาไว้ว่าสาเหตุที่พวกท่านยังเก็บจินเสวี่ยเอ๋อร์เอาไว้ เป็นเพราะคาดเดาจุดประสงค์ของจินเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้เจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานเอ่ยอธิบายยาวเหยียด “แผนการณ์ของข้าคืออยากทำให้จินเสวี่ยเอ๋อร์หลงคิดว่าตนลงมือสำเร็จแล้ว และออกจากมู่บ้านไปอย่างพึงพอใจ”
“เจ้าเพียงแค่อยากขับไล่นางไปอย่างนั้นหรือ?” ซุนไท่กงรู้สึกสงสัย
“ไม่ใช่แน่นอน” หลี่เยว่หานกล่าว “หากการคาดเดาของข้าถูกต้อง ท่านปู่ซุนเองก็น่าจะทราบเกี่ยวกับเมิ่งหลางและคนอื่น ๆ ดังนั้นหากจินเสวี่ยเอ๋อร์ออกจากหมู่บ้านไป ท่านก็สามารถแอบส่งคนสะกดรอบตามนางไปได้ เพื่อดูว่านางแอบติดต่อกับผู้ใด”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน ท่าทีการแสดงออกของซุนไท่กงก็ดูจริงจังขึ้นมาทันที “เจ้า…เมิ่งฉีฮ่วนบอกเจ้าหมดทุกอย่างแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“เปล่าเจ้าค่ะ แค่บอกเล่าให้ฟังเพียงเล็กน้อย” หลี่เยว่หานรีบเอ่ยเพื่อให้ซุนไท่กงสงบลง “แต่ข้าไม่ใช่คนโง่เขลา จึงสามารถคาดเดาได้เพียงในไม่กี่นาที จึงเป็นสาเหตุที่ข้าอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่านปู่ซุน”
เมื่อได้ฟังคำพูดของนาง ซุนไท่กงจึงคิดหนัก เมื่อเห็นว่าความคิดของหลี่เยว่หานค่อนข้างสมเหตุสมผลจึงยอมตกลงในที่สุด
หมู่บ้านไปอวิ๋นอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่ไกลมาก หากไปกลับ ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น หากไปตามหมอและรอมู่ชวนกลับมารวมเวลาแล้วก็ประมาณหนึ่งชั่วยามเท่านั้น มู่ชวนก็กลับมาเป็นที่เรียบร้อย
ทุกคนต่างทราบเป็นท
