ทานถังหูลู่ด้วย อาหญิงทำให้หลิงซีทานอีกครั้งได้หรือไม่เจ้าคะ!”
“ได้สิ หลิงซีอยากทานอะไรก็ได้เสมอเลย เดี๋ยวอาหญิงจะทำให้”
จินเสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังยืนมองอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ได้ยินเสียงของทั้งสองที่กำลังยินดีปรีดากันอยู่ในห้องเก็บผัก จึงอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคือง
ในช่วงที่ไม่มีคนอยู่ จินเสวี่ยเอ๋อร์เข้าไปในห้องครัวพลางเปิดหม้อที่กำลังอุ่น เมื่อหญิงสาวเห็นว่าข้างในมีซี่โครงหมูตุ๋น จึงอดไม่ได้ที่จะแอบหยิบขึ้นมาสองสามชิ้นแล้วลงมือทาน หลังจากนั้นในขณะที่หลี่เยว่หานและหลิงซียังไม่ออกมาจากห้องเก็บผัก นางจึงแอบหยิบห่ออะไรบางอย่างออกมาจากใต้แขนเสื้อแล้วเทลงในหม้อ
ใช้ช้อนคนเพื่อให้ส่วนผสมเข้ากัน หลังจากนั้นจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็รีบปิดฝาหม้อ จากนั้นก็เร่งเดินออกจากบ้านสกุลเมิ่งไปอย่างลับ ๆ ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่บ้านของตน
อีกด้านหนึ่ง
หวังเหอฮวาซึ่งกลับมาเยี่ยมพ่อแม่ในหมู่บ้านเห็นภาพที่จินเสวี่ยเอ๋อร์กำลังหลบหนีเข้าพอดี
นางไม่รู้จักจินเสวี่ยเอ๋อร์ แต่เคยได้ยินเรื่องราวของอีกฝ่ายมาบ้าง หลังเห็นท่าทางที่นางวิ่งออกมาเมื่อครู่แล้ว หวังเหอฮวาจึงขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเดินมาตามทางจนถึงหน้าประตูใหญ่ของบ้านสกุลเมิ่ง
หลี่เยว่หานหยิบขวดน้ำส้มสายชูหมักจากข้าวออกมา ก่อนจะจับมือของหลิงซีแล้วเอ่ยบางอย่างพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นจึงงเดินออกมาจากห้องเก็บผัก
ตอนนั้นเองที่หญิงสาวสังเกตเห็นใครบางคนยืนอยู่ในลานบ้า
