ะเชื่อ
“ท่านเป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้า ข้าจึงไม่อาจให้ท่านต้องกลับไปทุกข์ทรมานได้” สีหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนดูซื่อตรง “การอนุญาตให้ท่านอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น ก็เป็นความคิดของซุนไท่กงเช่นกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น จินเสวี่ยเอ๋อร์จึงรีบคุกเข่าลงทันทีพลางก้มคำนับซุนไท่กงสามครั้ง พลางมองด้วยแววตาขอบคุณ “เสวี่ยเอ๋อร์ขอบคุณไท่กงมากเจ้าค่ะ เสวี่ยเอ๋อร์ขอบคุณไท่กงมาก!”
“เอาเถอะ ในเมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้วเจ้าก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเสี่ยวเมิ่งเสียหน่อย พรุ่งนี้เจ้าจะต้องย้ายออกจากบ้านสกุลเมิ่ง” ท่านปู่ซุนเองก็ไม่เคยเจอคนเช่นจินเสวี่ยเอ๋อร์ ดังนั้นเขาจึงไล่คนออกจากบ้านนี้ไปก่อน
จินเสวี่ยเอ๋อร์ไม่กล้าขัด นางลุกขึ้นคำนับซุนไท่กงอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยแววตาล่องลอยอีกครั้ง จากนั้นจึงเดินออกจากห้องโถงแล้วกลับไปยังห้องของตัวเอง
เมื่อเห็นว่านางเดินจากไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมองซุนไท่กง “จะเก็บนางไว้จริงหรือขอรับ?”
“เก็บนางไว้ก่อน” ซุนไท่กงพยักหน้า “เจ้าไม่อยากจับปลาตัวใหญ่หรอกหรือ การปล่อยเหยื่อเอาไว้เช่นนี้สามารถล่อปลาตัวใหญ่ออกมาได้”
“แต่ข้าคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดอาจไม่ใช่ผู้บงการเสวี่ยเอ๋อร์โดยตรงก็ได้ขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งลงข้าง ๆ ซุนไท่กง “ครั้งนี้คงล่อจับได้เพียงกุ้งตัวเล็กเท่านั้น แล้วจากนี้จะทำอย่างไรกับผู้ที่อย
