เพราะเจ้าคิดว่านางงาม!”
“พูดว่าไงนะ!”
…
มีความวุ่นวายเกิดขึ้นนอกประตู ทุกคนที่กำลังถือชามกินข้าวต่างก็กินอาหารกันในลานของเมิ่งฉีฮ่วนอย่างมีชีวิตชีวา ทว่าก็ไม่มีใครเข้าไป และไม่ต้องพูดถึงรายงานต่อทางการเลย
ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใดเพียงเพราะจินเสวี่ยเอ๋อร์เป็นแม่เล็กของเด็กทั้งสองคน แม้ว่านางจะเป็นโจรลักพาตัว แต่ก็ไม่มีใครเชื่อว่านางจะทำสิ่งนั้น
“ข้าไม่รู้ทาง เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว ข้าจึงแบกหลิงซีเดินไกลขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินคนเรียก ข้าย่อมกลัวเป็นธรรมดา ดังนั้นข้าจึงได้วิ่งหนีไป” สีหน้าจินเสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกผิด ทว่าในใจกลับสงบมาก นางรู้ว่าหลังจากวันนี้การโจมตีของสองพี่น้องคงยากเป็นสองเท่า แต่นางไม่สามารถจากบ้านเมิ่งไปโดยไม่ได้อะไรเลยไม่ได้!
“ข้าตรวจหลิงซีดูแล้ว เหตุผลที่นางหลับไปไม่ใช่เพราะนางเหนื่อย แต่เพราะนางได้รับเหยียนจิงเข้าไป” เมิ่งฉีฮ่วนทิ้งระเบิดอีกครั้ง
เหยียนจิงป็นยาธรรมชาติที่ทำให้คนง่วงนอนหลังกิน เมื่อให้เด็ก ๆ กินก็จะทำให้ง่วงนอน
เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน ชาวบ้านที่อยู่นอกประตูก็เดือดราวกับกระทะ แม้จะมีคนอยากพูดแทนจินเสวี่ยเอ๋อร์ ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนี้ พวกเขาต่างก็รีบหุบปาก พวกเขาบางคนไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน ทุกคนคิดเหมือนกันคือ หากจินเสวี่ยเอ๋อร์เป็นโจรลักพาตัวจริง นางจะไม่สามารถอยู่ในหมู่บ้านได้และจะต้องถูกส่งไปให้ทางการ ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเป้าหมายต่อไปขอ
