างมักจะต้องนอนพักผ่อนเยอะ ๆ ยิ่งไปกว่านั้น จินเสวี่ยเอ๋อร์ยังใส่ยาลงในถุงน้ำ ดังนั้นเด็กหญิงจึงหลับไปและจะไม่ตื่นก่อนฟ้ามืด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นางเอาผ้าผืนยาวที่แสร้งใช้เป็นผ้าประดับมาผูกรอบเอว มัดรอบตัวหลิงซีแล้ววางนางไว้ที่ด้านหลังตน จากนั้นจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เดินออกจากหมู่บ้านไป
เมื่อเห็นฉากนี้ กัวอี้ซึ่งแอบดูหญิงสาวอย่างลับ ๆ ก็กำลังจะรีบออกไปหยุดนาง ทว่าถูกมือหนึ่งรั้งไว้
“คะ… คุณชาย?” กัวอี้เบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด
“หว่านแหรอจับปลาตัวใหญ่” เมิ่งฉีฮ่วนจ้องจินเสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังจากไปอย่างไม่คลาดสายตา ดวงตาของเขาลึกล้ำและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาส่งคนไปตรวจสอบ เหตุผลที่จินเสวี่ยเอ๋อร์มาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นนั้นเป็นเพราะถูกใครบางคนยุยงจริง ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสั่งการ
“แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลิงซี…” ความหมายของกัวอี้นั้นชัดเจน
“ข้าจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับนาง” เมิ่งฉีฮ่วนพูด และบอกกัวอี้ให้ติดตามจินเสวี่ยเอ๋อร์ไปอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็กลับไปที่ทุ่งนาของหลี่เยว่หาน
ตอนนี้หลี่เยว่หานกำลังใช้วัวไถนา
เธอทำเรื่องแบบนี้บ่อยมาก ดังนั้นแม้จะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากบุรุษ หญิงสาวก็ยังเลี้ยงวัวให้เชื่องได้
ทว่าแสงแดดต้นฤดูใบไม้ผลิก็ทำให้ดวงตาของเธอตาพร่าเลือนเล็กน้อย เมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ที่นั่นพักหนึ่ง ก่อนจะโบกมือให้หลี่เยว่หานเข้าม
