าหา
“มีเรื่องอะไร?” หลี่เยว่หานปาดเหงื่อออกจากใบหน้าและลำคอ จากนั้นก้าวไปข้างหน้าพลางถามว่า “เหตุใดวันนี้เจ้าถึงกลับมาเร็วขนาดนี้? เอ๊ะ! หลิงซีอยู่ไหนล่ะ?”
“จริงด้วย หลิงซีอยู่ไหนล่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามอย่างเงียบ ๆ
“ข้าขอให้หลิงซีกลับบ้านไปเอาน้ำมา” หลี่เยว่หานพูดพร้อมเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยแขนเสื้อ “ข้าเห็นเจ้ามาแล้ว จึงคิดว่าหลิงซีก็มากับเจ้าด้วย”
หลังจากพูดอย่างนั้น หลี่เยว่หานก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ขมวดคิ้ว “หลิงซีไปที่บ้านนานแค่ไหนแล้ว?”
“ก็…” หลี่เยว่หานคำนวณอย่างรอบคอบและดูไม่พอใจทันที “นานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว! แม้จะตักน้ำก็ใช้เวลาไม่นานขนาดนั้น!”
“ข้าเพิ่งกลับมาจากบ้าน” เมิ่งฉีฮ่วนพูดอย่างจริงจัง “แต่ที่บ้านไม่มีใครเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็เบิกตากว้าง “แล้วจินเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?”
“ไม่อยู่เช่นกัน!”
“สัมภาระของนางอยู่ที่ไหน” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง
“ข้าไม่ได้ดู แต่ข้าเดาว่าสัมภาระทั้งหมดน่าจะอยู่ที่นั่น” ขณะที่พูดอย่างนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ส่งกระดาษให้หลี่เยว่หาน “ข้าพบสิ่งนี้ที่เท้าของนกอินทรียามข้าล่ามัน…”
หลังได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวก็รีบเปิดดู ใบหน้าของเธอพลันซีดลงทันที
“อะไร… หมายความว่ายังไง?” หลี่เยว่หานชูข้อความขึ้นมาและถามเมิ่งฉีฮ่วน “นี่เกี่ยวกับผู้หญิงบ้านั่น?”
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานกังวล เมิ่งฉีฮ่วนจึงมอบหมายงานไถให้กับชายแซ่หลี่
