องจินเสวี่ยเอ๋อร์อย่างจริงจัง “คราวหน้าอย่าขโมยแบบนี้ คนที่ไม่รู้จะคิดว่าอาหญิงรังแกเจ้า”
หลังจากพูดจบ มู่ชวนก็คว้าย่ามใส่ตำราของเขาจากมือของจินเสวี่ยเอ๋อร์ และเดินกลับบ้านด้วยตัวเอง
ตอนนี้เขายังไม่รู้ข่าวที่หลิงซีตกลงไปในน้ำ ดังนั้นฝีเท้าของเขาจึงไม่เร็วอะไรนัก
สะใภ้บ้านชิวนั่งอยู่ที่ประตูบ้านของนางพร้อมกับชามข้าวในมือ นางมักจะชอบนินทาที่ประตูบ้าน ยามนี้เมื่อนางเห็นมู่ชวนที่กำลังเดินกลับบ้าน โดยมีจินเสวี่ยเอ๋อร์ติดตามมา สะใภ้ชิวก็ลุกขึ้นยืนทันที
“มู่ชวน! น้องสาวของเจ้าตกลงไปในแม่น้ำ!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ มู่ชวนก็หันหน้าไปดู แล้วเห็นว่าเป็นสะใภ้บ้านชิว จึงทำหน้าหม่นทันที “ป้าชิว ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรขอรับ?”
“เจ้ายังไม่รู้รึ? ไม่นานมานี้ อาหญิงของเจ้าพาหลิงซีไปซักเสื้อผ้าที่ริมแม่น้ำ จากนั้นหลิงซีก็ตกลงไปในน้ำ!” สะใภ้บ้านชิวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “โชคดีที่อาหญิงของเจ้าตอบสนองไว กระโดดลงไปคว้านางทันที ท่านอาของเจ้าก็รีบกลับบ้านไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาควรจะอยู่ที่บ้าน แม่เล็กที่อยู่ข้างหลังเจ้าไม่ได้บอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ?”
ขณะที่นางพูดเช่นนั้น สะใภ้ชิวก็เหลือบมองจินเสวี่ยเอ๋อร์ที่ตามอยู่ข้างหลังมู่ชวน
จินเสวี่ยเอ๋อร์คิดว่าแค่เรื่องหลิงซีตกน้ำ พอมู่ชวนกลับถึงบ้านก็รู้เอง ดังนั้นนางจึงไม่คิดจะบอกเขาระหว่างทาง
เมื่อสะใภ้ชิวเอ่ยปาก ในสายตาของเด็กชายจะต้องคิดเพียงว่าจินเสวี่ยเอ๋อ
