บทที่ 158 ปิดประตูห้องครัว
เมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการล้างจาน เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็อดที่จะตัวแข็งไม่ได้
เมื่อหันหน้าไปก็เห็นหลี่เยว่หานจ้องมองอยู่ ชายหนุ่มตระหนักว่าหญิงสาวกำลังพูดด้วย ดังนั้นเขาจึงสับสนเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าถึงต้องการมันล่ะ?”
“หมูตุ๋นจะต้องตุ๋นในหม้อข้ามคืน ข้าไม่อยากให้เกิดปัญหา” หลี่เยว่หานเกือบเขียนตัวอักษรทั้งห้าว่า ‘ระแวงจินเสวี่ยเอ๋อร์’ ไว้บนหน้า
“ได้!” เมิ่งฉีฮ่วนพลันเข้าใจความหมายของหลี่เยว่หาน “ข้าจะทำความสะอาดห้องครัวทีหลัง ไว้ปิดประตูห้องครัวตอนเราออกไปกัน”
เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้โง่เกินไป หลี่เยว่หานก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากและส่งเสียง “ค่อยดีหน่อย”
หลังจากลวกเนื้อดิบแล้ว เธอก็ใส่เครื่องเทศสำหรับเนื้อตุ๋นลงไปในถุงผ้าฝ้าย จากนั้นเทน้ำเกลือเก่าจากขวดลงในหม้อ รอให้น้ำเดือด จากนั้นจึงใส่เนื้อดิบที่ลวกแล้วลงไป
รอจนกระทั่งน้ำเกลือเดือด หลี่เยว่หานก็เอาฟืนออกจากเตา ฝังมันด้วยขี้เถ้า ปิดประตูห้องครัวกับเมิ่งฉีฮ่วน และวางแผนที่จะกลับไปที่ห้อง
“เยว่หาน!” เมิ่งฉีฮ่วนกังวลเกี่ยวกับคนที่จินเสวี่ยเอ๋อร์เอ่ยถึงเมื่อครู่ ดังนั้นเขาจึงต้องการให้หลี่เยว่หานระวังล่วงหน้า “เราคุยกันได้หรือไม่?”
“ข้าไม่อยากคุย” หลี่เยว่หานจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งเมิ่งฉีฮ่วนไว้ตามลำพังในสนามหญ้าท่ามกลางแสงจันทร์
เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอนหายใจ
ชายหนุ่มเข้าใจคว
