ณให้กัวอี้ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์มาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ กัวอี้ก็เบิกตากว้าง “จินเสวี่ยเอ๋อร์? นางไม่ได้หายตัวไปรึ?”
“นางบอกว่าก่อนนี้นางอาศัยอยู่ในอำเภอหยวนซาน ซึ่งที่นั่นมีคนไม่กี่คน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะหานางไม่พบ” เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนสงบลง เขาก็รู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ดูแปลกไป
หากไม่มีคนช่วย จินเสวี่ยเอ๋อร์จะพบหมู่บ้านไป๋อวิ๋น จากสถานที่ที่แทบไม่มีคนอยู่อย่างอำเภอหยวนซานได้อย่างไร
“จินเสวี่ยเอ๋อร์มาที่นี่?” กัวอี้รู้สึกงุนงง “จากอำเภอหยวนซานมาที่นี่ มันต้องใช้รถม้าเดินทางถึงสามวันสามคืน นางมาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”
“ข้าไม่รู้ นางมาปรากฏตัวในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นโดยไม่ได้บอกอะไรใด ๆ ส่วนข้าก็บังเอิญปล่อยให้นางขวางทางอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน” เมิ่งฉีฮ่วนทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “เยว่หานโกรธข้ามากเพราะเหตุนี้ แต่อย่างไรจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็เป็นอนุข้างห้องของเขาผู้นั้น ข้าไม่สามารถขับไล่นางออกไปแบบนี้ได้”
“ข้าเข้าใจแล้ว คุณชาย!” กัวอี้พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “หลังจากที่ทำให้นางสลบ ข้าจะส่งนางกลับไปที่อำเภอหยวนซาน”
หลังจากพูดอย่างนั้น กัวอี้ก็หมุนตัวกลับและกำลังจะจากไป เมิ่งฉีฮ่วนรีบหยุดเขา “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง”
เมื่อเห็นว่าท่าทางของเมิ่งฉีฮ่วนแตกต่างไปจากปกติ กัวอี้ก็งงงวย “เช่นนั้นคำสั่งของคุณชายคืออะไร? ขายจินเสวี่ยเอ๋อร์หรือ?”
“ในใจของเจ้าคิด
