ตะโกนเสียงดัง “หลี่หรงหรงไม่ใช่คนดี ท่านแม่! อย่าฟังท่านน้า! นางกำลังพยายามใช้มือของพี่น้องเพื่อทำลายข้า!”
น่าเสียดายที่หวังฉินเดินจากไปไกลพร้อมกับหวังเฟิ่งแล้ว จึงไม่ได้ยินคำพูดของนางเลย
ถนนบนภูเขา หลี่เยว่หานถูกทุบตีจนแทบตาย หลิงซีในอ้อมแขนของเธอหวาดกลัวเกินกว่าจะระบายความโกรธของนางออกมาได้ ดังนั้นเด็กหญิงจึงทำได้เพียงฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน จับเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแน่น ไม่เปิดเผยตัวต่อสายตาของชายทั้งสามที่เสียสติไปแล้ว
“พี่ ใกล้จะเสร็จแล้ว! นังสารเลวนี่ไม่มีความสามารถที่จะต้านทานได้แล้ว!” หวังกุ้ยพูดออกมาพลางหอบแฮ่ก ก่อนจะกระชากตระกร้าที่พังยับเยินออกจากหลังของหลี่เยว่หาน แล้วทำหน้าตื่นเต้น
“เอาล่ะ พวกเจ้าจัดการนังตัวเล็กนี่ ส่วนข้าจะลากนังตัวใหญ่ไปที่พุ่มทางโน้นเพื่อสนุกก่อน พวกเจ้ารอเดี๋ยว ไว้ค่อยผลัดกันมาทีละคน!” หวังหัวพูดพร้อมกับคว้าตัวหลี่เยว่หานขึ้นมาจากพื้น
เดิมทีหลิงซีกอดหลี่เยว่หานไว้ ทว่าในเวลานี้หญิงสาวหมดสติไปแล้ว ดังนั้น เมื่อหวังหัวดึงหลี่เยว่หานขึ้นมาแบบนี้ หลิงซีจึงถูกบังคับให้หลุดออกจากอ้อมแขนของอาหญิงของเธอทันที
“อาหญิง!” หลิงซีรีบวิ่งไปดึงหลี่เยว่หานกลับมาอย่างสิ้นหวัง ทว่าก็ถูกหวังหัวเตะออกไป
“เจ้าดูแลเด็กสารเลวนี่! ถ้ามีปัญหานัก ก็เอาไปกดในคูแล้วดึงตัวขึ้น!” หวังหัวพูดด้วยความรังเกียจ
“พี่ชายไม่ต้องกังวล มีข้าและกุ้ยจื่ออยู่ที่นี่!” หวังฟู่ดึงหลิงซีออกมา ก่อนพู
