นน ในเวลานี้ฟ้ามืดลงแล้ว และหลิงซีในอ้อมแขนของเธอก็ตัวสั่นเทา ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
หลี่เยว่หานใจสลายและพูดว่า “พวกเจ้าต้องการทำอะไรกับข้า!”
“หืม? แน่นอนว่าข้าอยากชิมรสชาติของเจ้าก่อน” ชายผู้นำกล่าวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ เขามองเรือนร่างของหลี่เยว่หานขึ้นลง พลางลูบคางของตน
หลี่เยว่หานสงบอารมณ์ของตัวเอง ก่อนพูดว่า “ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ปล่อยหลิงซีไปก่อน”
“เป็นความคิดที่ดีนี่ ให้ปล่อยเด็กคนนี้ไปเรียกคนมาช่วยเจ้าหรือ?” ผู้นำเป็นหวังหัว พี่ชายคนโตของหวังเหอฮวา หรือที่รู้จักในชื่อหวังหม่างจือ อีกสองคนเป็นหวังกุ้ยและหวังฟู่ พี่น้องสามคนนี้ล้อมรอบเส้นทางหลบหนีของหลี่เยว่หานไว้อย่างแน่นหนา ตอนนี้หลี่เยว่หานต้องการปกป้องหลิงซี ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นโอนอ่อน
“เด็ก ๆ ดูอยู่ มันคงจะไม่สะดวกตอนที่เจ้ากำลังทำอะไรกับข้าถูกไหม?” หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ปล่อยให้หลิงซีออกไปก่อนดีกว่า นางอายุเพียงสามขวบและขาของนางก็สั้น นางเดินเร็วเท่าใดก็ไปไม่ถึงหมู่บ้านง่าย ๆ หรอก”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ พวกหวังหัวทั้งสามก็สบตากัน จากนั้นหวังหัวก็โบกมือ “เอาล่ะ ปล่อยเด็กน่าตายคนนี้ไปก่อน”
“อาหญิง ข้าไม่ไป! หลิงซีกลัว หลิงซีไม่กล้าลงจากภูเขาคนเดียว!” หลิงซีรีบกอดคอของหลี่เยว่หานร้องไห้และพยายามดึงแขนเธอไว้
เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังฟู่ก็เตะหลี่เยว่หานจากด้านหลังอย่างไร้ความปรานี “ยุ่งยากนัก! ถ้
