บทที่ 119 พี่จื้อหย่วน ~~~
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัว หลี่เยว่หานก็รู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าวันนี้เขาจะขึ้นไปบนภูเขา แต่ไม่คาดเลยว่าเขาจะไปที่อำเภอเพื่อพาตัวหลิ่วจื้อหยวนมา
“พี่จื้อหย่วน…” ในตอนที่หลี่หรงหรงเห็นหลิ่วจื้อหย่วน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา และก็อดที่จะเรียก ‘พี่ชาย’ ด้วยความรักใคร่ไม่ได้
หลิ่วจื้อหย่วนไม่ได้เดินหลบเลี่ยงความสงสัยของผู้คนมากมายที่มีต่อตัวเขา ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าแล้วโอบกอดหลี่หรงหรงมาไว้ในอ้อมแขน “เจ้าตัวน้อยผู้น่าสงสารของข้า ทำไมเจ้าถึงถูกทำร้ายอีกแล้ว? เมื่อเห็นว่าดวงตาของเจ้าบวมแดงหลังจากการหลั่งน้ำตา ข้าก็รู้สึกเสียใจต่อเจ้านัก!”
ขณะที่หลี่เยว่หานขนลุกกับคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็เดินไปหาหญิงสาว และพูดกับบ้านหลี่ว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าสอนลูกสาวของเจ้ายังไง ในขณะที่เยว่หานบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ทว่าหลี่หรงหรงของครอบครัวเจ้าอายุสิบสามปีกลับรู้จักวิธีปีนเตียงบุรุษแล้ว”
“เจ้า!… เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร! หรงเอ๋อร์ของเราไร้เดียงสา…” หวังเฟิ่งโกรธมาก
“พวกเรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกันเร็ว ๆ นี้ อีกทั้งเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร” สิ่งที่หลิ่วจื้อหย่วนเกลียดที่สุดคือมารดาที่ปากร้ายของหลี่หรงหรง จึงขัดนางทันที “หรงเอ๋อร์เป็นของข้าตั้งแต่อายุสิบสาม เป็นข้าที่ผิดต่อเยว่หาน ตั้งแต่แรกข้าไม่เคยชอบเยว่หานเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฝูงชนที่กินแตงโมอยู่รอบ ๆ ก็อ้าป
