ากค้างด้วยความตกใจ
ปีนี้หลี่เยว่หานอายุสิบหกปี และในปีนี้หลี่หรงหรงก็อายุสิบห้าปี พี่้น้องทั้งสองคนอายุห่างกันหนึ่งปี ทำไมชีวิตของพวกเขาถึงแตกต่างกันเช่นนี้?
“นายน้อยหลิ่ว ท่านบอกว่าหลี่หรงหรงเป็นของท่านตอนอายุสิบสาม หมายความว่าอย่างไร?” สะใภ้ชิวเป็นผู้ชอบนินทา ทั้งยังกล้าหาญยิ่ง นางจึงถามทันที
“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร? แน่นอนว่ามันหมายความตามนั้น!” หลิ่วจื้อหย่วนกอดหลี่หรงหรงพลางเผชิญหน้ากับทุกคน “พรุ่งนี้เกี้ยวของตระกูลหลิ่วจะมารับหรงเอ๋อร์และเหอฮวา ถ้าข้ารู้ว่ามีคนกล้ารังแกผู้หญิงของข้า ข้าจะทำให้แน่ใจว่ามันผู้นั้นไม่สามารถอยู่อย่างสงบได้!”
หลังจากพูดจบ หลิ่วจื้อหย่วนก็ลดศีรษะลงและบีบคางของหลี่หรงหรง แล้วพูดว่า “ที่รัก ไปกันเถอะ”
จากนั้น หลิ่วจื้อหย่วนก็เดินจากไปพร้อมกับหลี่หรงหรงในอ้อมแขนของเขา
การตบหน้าระลอกนี้ มาและไปเร็วเกินไป หวังเฟิ่งยังคงนั่งอยู่บนพื้น ทั้งยังไม่ทันจะได้ตอบสนองอะไร ลูกสาวของนางก็ถูกหลิ่่วจื้อหย่วนพาตัวไปแล้ว
หลี่ต้าเฉิงเองก็ขาดทุนเช่นกัน นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ที่เขามาหาหลี่เยว่หานในวันนี้…
หลิ่วจื้อหย่วนปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร?
“ทุกคนแยกย้ายกันเถอะ” เมิ่งฉีฮ่วนขับไล่พวกเขาให้ออกไป เมื่อเห็นว่าการแสดงจบลง ทุกคนก็รู้ว่าควรจะต้องทำอะไร ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงพากันแยกย้ายกันออกไป
ทว่าหลี่ต้าเฉิงและหวังเฟิ่งยังคงไม่จากไป เมื่อเห็นดังนั้นโจวต้าเป่าก็พลันมีสีหน้ามืดค
