รึ้มลงทันที “เจ้าต้องการให้ข้าไล่พวกเจ้าสองคนออกไปไหม?”
หลังได้ยินเช่นนี้ หลี่ต้าเฉิงก็รีบคว้าตัวหวังเฟิ่งและออกจากบ้านเมิ่งไป
โจวต้าเป่าปิดประตู ฮัมเพลงและย้ายเก้าอี้ทั้งหมดที่เขาเพิ่งย้ายมากลับไปที่ครัว หลี่เยว่หานหันหน้าไปมองเมิ่งฉีฮ่วน “เมื่อเช้าท่านไปอำเภอหย่งอันมาหรือ?”
“ใช่ ข้าบังเอิญเจอหลี่หรงหรงกำลังลงจากรถม้าของหลิ่วจื้อหย่วน ดังนั้นข้าจึงกระจายข่าวออกไป” เมิ่งฉีฮ่วนบีบใบหน้าของหลี่เยว่หานด้วยรอยยิ้ม “ข้าฉลาด”
“ท่านฉลาดอะไร” หลี่เยว่หานตีมือของเมิ่งฉีฮ่วนทิ้ง “ในเมื่อท่านพบกับหลิ่วจื้อหย่วนตอนจากไป ทำไมท่านไม่พาเขากลับมาให้เร็วกว่านี้ล่ะ? ท่านต้องไปที่อำเภอหย่งอันเพื่ออะไรอีก ท่านไป ๆ กลับ ๆ ไม่รู้จักเหนื่อยบ้างรึ!”
“แน่นอนว่าข้าต้องไปตระกูลหลิ่ว มิฉะนั้น หลิ่วจื้อหย่วนจะไม่ยอมรับ และตระกูลหลิ่วก็จะไม่รู้ว่าหลี่หรงหรงทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านั้น” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวอย่างจนใจ “ข้าทำเพื่อเจ้า!”
“ท่านทำอะไรเพื่อข้าอีก!” หลี่เยว่หานพูดอย่างโกรธเคือง
“ลองคิดดูสิ ถ้าข้าไม่ไปที่จวนสกุลหลิ่วและบอกเรื่องยุ่ง ๆ พวกนี้กับนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วและนายท่านหลิ่ว หลังจากที่หลี่หรงหรงเข้าประตูไป นางก็ต้องขยันโผล่หน้าไปประจบประแจงและกระพือไฟต่อหน้าพวกเขาเป็นครั้งคราวเพื่อพูดจาแย่ ๆ เกี่ยวกับเจ้าแน่ เช่นนั้นแล้วสถานะในฐานะลูกสาวบุญธรรมจะเป็นประโยชน์อะไรกับเจ้าอีกเล่า?”
เมิ่งฉีฮ่วนบีบหน้าของหลี่เ
